G2798 в Новом Завете

εἰ δὲ ἡ ἀπαρχὴ ἁγία καὶ τὸ φύραμα καὶ εἰ ἡ ῥίζα ἁγία καὶ οἱ κλάδοι

Калі зачатак сьвяты, дык і месіва; і калі корань сьвяты, дык і галіны.

Калі пачатак сьвяты, дык і цэлае, і калі корань сьвяты, дык і вецьце.

Бо калі рошчына святая, дык і цеста, і калі корань святы, то і галіны.

Калі першы абраканы кавалак сьвяты, дык і цеста сьвятое; а калі карэнь сьвяты, дык і галузы.

Калі рашчына сьвятая, дык і ме́сіва; і калі корань сьвят, дык і гальлё.

Калі рошчына святая, такое ж і цеста; і калі корань святы, такія ж і галіны.

Калі рошчына святая, то і цеста; і калі корань святы, то і галлё.

Калі жрошчына святая, то і цеста, і калі корань святы, то і галіны.

Калі ж рашчына сьвятая, (то) і месіва — (сьвятое); і калі корань сьвяты, то і галінкі (сьвятыя).

Калі бо рошчына сьвятая, дык — і цеста; і калі корэнь сьвяты, дык — і гальлё.

Εἰ δέ τινες τῶν κλάδων ἐξεκλάσθησαν σὺ δὲ ἀγριέλαιος ὢν ἐνεκεντρίσθης ἐν αὐτοῖς καὶ συγκοινωνὸς τῆς ῥίζης καὶ τῆς πιότητος τῆς ἐλαίας ἐγένου

Калі ж некаторыя з галінаў былі адламаныя, а ты, дзікая аліўка, быў прышчэплены замест іх і стаўся ўдзельнікам кораня і тлустасьці аліўкі,

Калі ж некаторыя галіны адламаліся, а ты, дзікая аліва, прышчапілася на месца іхняе і сталася супольніцай кораня і соку алівы,

Калі ж некаторыя галіны былі адламаны, а на іх месца ты быў прышчэплены, што быў аліўнай дзічкай, ты стаўся супольнікам соку і кораня алівы,

Калі ж некатрыя з галузаў адламіліся, а ты, дзікая аліва, прышчапілася на месца іхнае і стала ўчасьніцаю караня й туку алівы,

Калі-ж некаторыя з галін адламаліся, а ты-ж, быўшы дзікай аліўкай, прышчапіўся заме́ст іх і стаўся злучом караня й соку аліўкі,

Калі ж некаторыя з галін адламаліся, а ты, будучы дзікай аліваю, быў прышчэплены замест іх і стаў супольнікам кораня і соку алівы,

Калі ж некаторыя з галін адламаліся, а ты, будучы дзікай аліўкай, прышчапіўся замест іх і жывішся ад аліўкавага кораня,

Калі ж некаторыя з галін былі адламаныя, і ты, дзікая аліва, быў прышчэплены між імі і стаў супольнікам кораня ўрадлівасці ў алівы, —

Калі ж нікаторыя із галінак былі адламанымі, а ты, дзікая аліва, была прышчэплена між імі і стала супольніцай караня і сакавітасьці алівы,

Каліж навет дзе-якія з галін і адламаны, а ты, будучы аліўною дзічкаю, заміж іх прышчэплены ды стаўся злучвом кораня й аліўкавых сокаў,

μὴ κατακαυχῶ τῶν κλάδων εἰ δὲ κατακαυχᾶσαι οὐ σὺ τὴν ῥίζαν βαστάζεις ἀλλ' ἡ ῥίζα σέ

не вывышайся перад галінамі; а калі вывышаешся, дык [ведай, што] ня ты трымаеш корань, але корань — цябе.

дык не заносься перад галінамі; а калі заносішся, ведай, што ня ты корань трымаеш, а корань — цябе.

дык не ганарыся адносна галін, бо калі будзеш ганарыцца, то ведай, што не ты трымаеш корань, але ён цябе.

Не хваліся супроці галузаў. Калі ж хвалішся, ведай, што ня ты карэнь нясеш, але карэнь цябе.

дык не вывышшайся перад галінамі; калі-ж вывышшаешся, дык ня ты дзе́ржыш корань, але корань — цябе́.

то не ганарыся перад галінамі; а калі ганарышся, дык па́мятай, што не ты корань трымаеш, а корань — цябе.

то не выхваляйся перад галінамі. Калі выхваляешся, то памятай, што не ты трымаеш корань, але корань цябе.

то не выхваляйся перад галінамі; калі ж выхваляешся — ведай: не ты корань трымаеш, а корань цябе.

(дык) ня вывышшайся над галінамі. Калі ж вывышшаешся, (то ведай, што) ня ты трымаеш корань, а корань цябе.

дык ня вывышайся перад галінамі; калі-ж вывышаешся, дык ведай тое, што ня ты кораня дзяржыш, але корань — цябе.

ἐρεῖς οὖν Ἐξεκλάσθησαν οἵ κλάδοι ἵνα ἐγὼ ἐγκεντρισθῶ

Дык скажаш: «Галіны былі адламаныя, каб я быў прышчэплены».

Скажаш: галіны адламаліся, каб мне прышчапіцца.

Можа скажаш: «Адламаны галіны, каб я быў прышчэплены».

Скажаш: «Галіны адламіліся, каб імне прышчапіцца».

Дык скажаш: галіны адламаліся, каб мне́ прышчапіцца.

Ты скажаш: галіны адламаліся, каб мне быць прышчэпленым.

Можа скажаш: «Галіны адламаліся, каб я быў прышчэплены».

Дык ты скажаш: «Галіны былі адламаныя, каб я быў прышчэплены».

Тады скажаш: галінкі адламаны, каб я быў прышчэплены.

Скажаш мо: Адломаны галіны, каб я быў прышчэплены.

εἰ γὰρ ὁ θεὸς τῶν κατὰ φύσιν κλάδων οὐκ ἐφείσατο μήπως οὐδὲ σοῦ φείσηται

Бо калі Бог прыродных галінаў не пашкадаваў, дык ці цябе пашкадуе.

Бо калі Бог не пашкадаваў прыродных галін, дык глядзі, ці пашкадуе цябе.

Бо калі Бог не пашкадаваў галін прыродных, можа таксама не пашкадаваць і цябе.

Бо калі Бог прыродных галузаў не пашчаджаў, ці й цябе пашчаджае.

Бо, калі Бог прыродных галін не пашкадаваў, дык глядзі, ці й цябе́ пашкадуе.

Бо калі Бог не пашкадаваў прыродных галін, то можа і цябе не пашкадаваць.

Калі Бог прыродных галін не пашкадаваў, то і цябе не пашкадуе.

бо калі Бог не пашкадаваў прыродных галін, то можа не пашкадаваць і цябе.

Бо калі Бог ня пашкадаваў прыродных галін, (то глядзі), каб пашкадаваў цябе.

бо калі Бог не пашчадзіў галін прыродных, тымболей можа не пашчадзіць і цябе.