ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄

Παῦλος ἀπόστολος Χριστός Ἰησοῦς διά θέλημα θεός κατά ἐπαγγελία ζωή ὁ ἐν Χριστός Ἰησοῦς Τιμόθεος ἀγαπητός τέκνον χάρις ἔλεος εἰρήνη ἀπό θεός πατήρ καί Χριστός Ἰησοῦς ὁ κύριος ἡμᾶς

χάρις ἔχω ὁ θεός ὅς λατρεύω ἀπό πρόγονος ἐν καθαρός συνείδησις ὡς ἀδιάλειπτος ἔχω ὁ περί σύ μνεία ἐν ὁ δέησις ἐγώ νύξ καί ἡμέρα ἐπιποθέω σύ ὁράω μνάομαι σύ ὁ δάκρυ ἵνα χαρά πληρόω ὑπόμνησις λαμβάνω ὁ ἐν σύ ἀνυπόκριτος πίστις ὅστις ἐνοικέω πρῶτον ἐν ὁ μάμμη σύ Λωΐς καί ὁ μήτηρ σύ Εὐνίκη πείθω δέ ὅτι καί ἐν σύ διά ὅς αἰτία ἀναμιμνήσκω σύ ἀναζωπυρέω ὁ χάρισμα ὁ θεός ὅς εἰμί ἐν σύ διά ὁ ἐπίθεσις ὁ χείρ ἐγώ οὐ γάρ δίδωμι ἡμᾶς ὁ θεός πνεῦμα δειλία ἀλλά δύναμις καί ἀγάπη καί σωφρονισμός

μή οὖν ἐπαισχύνομαι ὁ μαρτύριον ὁ κύριος ἡμᾶς μηδέ ἐγώ ὁ δέσμιος αὐτός ἀλλά συγκακοπαθέω ὁ εὐαγγέλιον κατά δύναμις θεός ὁ σώζω ἡμᾶς καί καλέω κλῆσις ἅγιος οὐ κατά ὁ ἔργον ἡμᾶς ἀλλά κατά ἴδιος πρόθεσις καί χάρις ὁ δίδωμι ἡμᾶς ἐν Χριστός Ἰησοῦς πρό χρόνος αἰώνιος φανερόω δέ νῦν διά ὁ ἐπιφάνεια ὁ σωτήρ ἡμᾶς Χριστός Ἰησοῦς καταργέω μέν ὁ θάνατος φωτίζω δέ ζωή καί ἀφθαρσία διά ὁ εὐαγγέλιον εἰς ὅς τίθημι ἐγώ κῆρυξ καί ἀπόστολος καί διδάσκαλος διά ὅς αἰτία καί οὗτος πάσχω ἀλλά οὐ ἐπαισχύνομαι εἴδω γάρ ὅς πιστεύω καί πείθω ὅτι δυνατός εἰμί ὁ παραθήκη ἐγώ φυλάσσω εἰς ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ὑποτύπωσις ἔχω ὑγιαίνω λόγος ὅς παρά ἐγώ ἀκούω ἐν πίστις καί ἀγάπη ὁ ἐν Χριστός Ἰησοῦς ὁ καλός παραθήκη φυλάσσω διά πνεῦμα ἅγιος ὁ ἐνοικέω ἐν ἡμᾶς

εἴδω οὗτος ὅτι ἀποστρέφω ἐγώ πᾶς ὁ ἐν ὁ Ἀσία ὅς εἰμί Φύγελλος καί Ἑρμογένης δίδωμι ἔλεος ὁ κύριος ὁ Ὀνησίφορος οἶκος ὅτι πολλάκις ἐγώ ἀναψύχω καί ὁ ἅλυσις ἐγώ οὐ ἐπαισχύνομαι ἀλλά γίνομαι ἐν Ῥώμη σπουδαίως ζητέω ἐγώ καί εὑρίσκω δίδωμι αὐτός ὁ κύριος εὑρίσκω ἔλεος παρά κύριος ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα καί ὅσος ἐν Ἔφεσος διακονέω βελτίον σύ γινώσκω

σύ οὖν τέκνον ἐγώ ἐνδυναμόω ἐν ὁ χάρις ὁ ἐν Χριστός Ἰησοῦς καί ὅς ἀκούω παρά ἐγώ διά πολύς μάρτυς οὗτος παρατίθημι πιστός ἄνθρωπος ὅστις ἱκανός εἰμί καί ἕτερος διδάσκω συγκακοπαθέω ὡς καλός στρατιώτης Χριστός Ἰησοῦς οὐδείς στρατεύομαι ἐμπλέκω ὁ ὁ βίος πραγματεία ἵνα ὁ στρατολογέω ἀρέσκω ἐάν δέ καί ἀθλέω τὶς οὐ στεφανόω ἐάν μή νομίμως ἀθλέω ὁ κοπιάω γεωργός δεῖ πρῶτον ὁ καρπός μεταλαμβάνω νοιέω ὅς λέγω δίδωμι γάρ σύ ὁ κύριος σύνεσις ἐν πᾶς

μνημονεύω Ἰησοῦς Χριστός ἐγείρω ἐκ νεκρός ἐκ σπέρμα Δαβίδ κατά ὁ εὐαγγέλιον ἐγώ ἐν ὅς κακοπαθέω μέχρι δεσμόν ὡς κακοῦργος ἀλλά ὁ λόγος ὁ θεός οὐ δέω διά οὗτος πᾶς ὑπομένω διά ὁ ἐκλεκτός ἵνα καί αὐτός σωτηρία τυγχάνω ὁ ἐν Χριστός Ἰησοῦς μετά δόξα αἰώνιος πιστός ὁ λόγος εἰ γάρ συναποθνήσκω καί συζάω εἰ ὑπομένω καί συμβασιλεύω εἰ ἀρνέομαι κἀκεῖνος ἀρνέομαι ἡμᾶς εἰ ἀπιστέω ἐκεῖνος πιστός μένω ἀρνέομαι γάρ ἑαυτοῦ οὐ δύναμαι

οὗτος ὑπομιμνήσκω διαμαρτύρομαι ἐνώπιον ὁ θεός μή λογομαχέω ἐπί οὐδείς χρήσιμος ἐπί καταστροφή ὁ ἀκούω σπουδάζω σεαυτοῦ δόκιμος παρίστημι ὁ θεός ἐργάτης ἀνεπαίσχυντος ὀρθοτομέω ὁ λόγος ὁ ἀλήθεια ὁ δέ βέβηλος κενοφωνία περιΐστημι ἐπί πλείων γάρ προκόπτω ἀσέβεια καί ὁ λόγος αὐτός ὡς γάγγραινα νομή ἔχω ὅς εἰμί Ὑμεναῖος καί Φίλητος ὅστις περί ὁ ἀλήθεια ἀστοχέω λέγω ἀνάστασις ἤδη γίνομαι καί ἀνατρέπω ὁ τὶς πίστις ὁ μέντοι στερεός θεμέλιος ὁ θεός ἵστημι ἔχω ὁ σφραγίς οὗτος γινώσκω κύριος ὁ εἰμί αὐτός καί ἀφίστημι ἀπό ἀδικία πᾶς ὁ ὀνομάζω ὁ ὄνομα κύριος

ἐν μέγας δέ οἰκία οὐ εἰμί μόνον σκεῦος χρύσεος καί ἀργύρεος ἀλλά καί ξύλινος καί ὀστράκινος καί ὅς μέν εἰς τιμή ὅς δέ εἰς ἀτιμία ἐάν οὖν τὶς ἐκκαθαίρω ἑαυτοῦ ἀπό οὗτος εἰμί σκεῦος εἰς τιμή ἁγιάζω εὔχρηστος ὁ δεσπότης εἰς πᾶς ἔργον ἀγαθός ἑτοιμάζω ὁ δέ νεωτερικός ἐπιθυμία φεύγω διώκω δέ δικαιοσύνη πίστις ἀγάπη εἰρήνη μετά ὁ ἐπικαλέομαι ὁ κύριος ἐκ καθαρός καρδία ὁ δέ μωρός καί ἀπαίδευτος ζήτησις παραιτέομαι εἴδω ὅτι γεννάω μάχη δοῦλος δέ κύριος οὐ δεῖ μάχομαι ἀλλά ἤπιος εἰμί πρός πᾶς διδακτικός ἀνεξίκακος ἐν πραΰτης παιδεύω ὁ ἀντιδιατίθεμαι μήποτε δίδωμι αὐτός ὁ θεός μετάνοια εἰς ἐπίγνωσις ἀλήθεια καί ἀνανήφω ἐκ ὁ ὁ διάβολος παγίς ζωγρέω ὑπό αὐτός εἰς ὁ ἐκεῖνος θέλημα

οὗτος δέ γινώσκω ὅτι ἐν ἔσχατος ἡμέρα ἐνίστημι καιρός χαλεπός εἰμί γάρ ὁ ἄνθρωπος φίλαυτος φιλάργυρος ἀλαζών ὑπερήφανος βλάσφημος γονεύς ἀπειθής ἀχάριστος ἀνόσιος ἄστοργος ἄσπονδος διάβολος ἀκρατής ἀνήμερος ἀφιλάγαθος προδότης προπετής τυφόω φιλήδονος μᾶλλον ἤ φιλόθεος ἔχω μόρφωσις εὐσέβεια ὁ δέ δύναμις αὐτός ἀρνέομαι καί οὗτος ἀποτρέπω ἐκ οὗτος γάρ εἰμί ὁ ἐνδύνω εἰς ὁ οἰκία καί αἰχμαλωτίζω γυναικάριον σωρεύω ἁμαρτία ἄγω ἐπιθυμία ποικίλος πάντοτε μανθάνω καί μηδέποτε εἰς ἐπίγνωσις ἀλήθεια ἔρχομαι δύναμαι ὅς τρόπος δέ Ἰάννης καί Ἰαμβρῆς ἀνθίστημι Μωσεύς οὕτω καί οὗτος ἀνθίστημι ὁ ἀλήθεια ἄνθρωπος καταφθείρω ὁ νοῦς ἀδόκιμος περί ὁ πίστις ἀλλά οὐ προκόπτω ἐπί πλείων ὁ γάρ ἄνοια αὐτός ἔκδηλος εἰμί πᾶς ὡς καί ὁ ἐκεῖνος γίνομαι

σύ δέ παρακολουθέω ἐγώ ὁ διδασκαλία ὁ ἀγωγή ὁ πρόθεσις ὁ πίστις ὁ μακροθυμία ὁ ἀγάπη ὁ ὑπομονή ὁ διωγμός ὁ πάθημα οἷος ἐγώ γίνομαι ἐν Ἀντιόχεια ἐν Ἰκόνιον ἐν Λύστρα οἷος διωγμός ὑποφέρω καί ἐκ πᾶς ἐγώ ῥύομαι ὁ κύριος καί πᾶς δέ ὁ θέλω ζάω εὐσεβῶς ἐν Χριστός Ἰησοῦς διώκω πονηρός δέ ἄνθρωπος καί γόης προκόπτω ἐπί ὁ χείρων πλανάω καί πλανάω σύ δέ μένω ἐν ὅς μανθάνω καί πιστόω εἴδω παρά τίς μανθάνω καί ὅτι ἀπό βρέφος ἱερός γράμμα εἴδω ὁ δύναμαι σύ σοφίζω εἰς σωτηρία διά πίστις ὁ ἐν Χριστός Ἰησοῦς πᾶς γραφή θεόπνευστος καί ὠφέλιμος πρός διδασκαλία πρός ἔλεγχος πρός ἐπανόρθωσις πρός παιδεία ὁ ἐν δικαιοσύνη ἵνα ἄρτιος εἰμί ὁ ὁ θεός ἄνθρωπος πρός πᾶς ἔργον ἀγαθός ἐξαρτίζω

διαμαρτύρομαι ἐνώπιον ὁ θεός καί Χριστός Ἰησοῦς ὁ μέλλω κρίνω ζάω καί νεκρός καί ὁ ἐπιφάνεια αὐτός καί ὁ βασιλεία αὐτός κηρύσσω ὁ λόγος ἐφίστημι εὐκαίρως ἀκαίρως ἐλέγχω παρακαλέω ἐπιτιμάω ἐν πᾶς μακροθυμία καί διδαχή εἰμί γάρ καιρός ὅτε ὁ ὑγιαίνω διδασκαλία οὐ ἀνέχομαι ἀλλά κατά ὁ ἴδιος ἐπιθυμία ἑαυτοῦ ἐπισωρεύω διδάσκαλος κνήθω ὁ ἀκοή καί ἀπό μέν ὁ ἀλήθεια ὁ ἀκοή ἀποστρέφω ἐπί δέ ὁ μῦθος ἐκτρέπω σύ δέ νήφω ἐν πᾶς κακοπαθέω ἔργον ποιέω εὐαγγελιστής ὁ διακονία σύ πληροφορέω

ἐγώ γάρ ἤδη σπένδω καί ὁ καιρός ὁ ἀνάλυσις ἐγώ ἐφίστημι ὁ καλός ἀγών ἀγωνίζομαι ὁ δρόμος τελέω ὁ πίστις τηρέω λοιπόν ἀπόκειμαι ἐγώ ὁ ὁ δικαιοσύνη στέφανος ὅς ἀποδίδωμι ἐγώ ὁ κύριος ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ὁ δίκαιος κριτής οὐ μόνον δέ ἐγώ ἀλλά καί πᾶς ὁ ἀγαπάω ὁ ἐπιφάνεια αὐτός

σπουδάζω ἔρχομαι πρός ἐγώ ταχέως Δημᾶς γάρ ἐγώ ἐγκαταλείπω ἀγαπάω ὁ νῦν αἰών καί πορεύομαι εἰς Θεσσαλονίκη Κρήσκης εἰς Γαλατία Τίτος εἰς Δαλματία Λουκᾶς εἰμί μόνος μετά ἐγώ Μᾶρκος ἀναλαμβάνω ἄγω μετά σεαυτοῦ εἰμί γάρ ἐγώ εὔχρηστος εἰς διακονία Τυχικός δέ ἀποστέλλω εἰς Ἔφεσος ὁ φελόνης ὅς ἀπολείπω ἐν Τρωάς παρά Κάρπος ἔρχομαι φέρω καί ὁ βιβλίον μάλιστα ὁ μεμβράνα Ἀλέξανδρος ὁ χαλκεύς πολύς ἐγώ κακός ἐνδείκνυμι ἀποδίδωμι αὐτός ὁ κύριος κατά ὁ ἔργον αὐτός ὅς καί σύ φυλάσσω λίαν γάρ ἀνθίστημι ὁ ἡμέτερος λόγος

ἐν ὁ πρῶτος ἐγώ ἀπολογία οὐδείς ἐγώ παραγίνομαι ἀλλά πᾶς ἐγώ ἐγκαταλείπω μή αὐτός λογίζομαι ὁ δέ κύριος ἐγώ παρίστημι καί ἐνδυναμόω ἐγώ ἵνα διά ἐγώ ὁ κήρυγμα πληροφορέω καί ἀκούω πᾶς ὁ ἔθνος καί ῥύομαι ἐκ στόμα λέων ῥύομαι ἐγώ ὁ κύριος ἀπό πᾶς ἔργον πονηρός καί σώζω εἰς ὁ βασιλεία αὐτός ὁ ἐπουράνιος ὅς ὁ δόξα εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών ἀμήν

ἀσπάζομαι Πρίσκα καί Ἀκύλας καί ὁ Ὀνησίφορος οἶκος Ἔραστος μένω ἐν Κόρινθος Τρόφιμος δέ ἀπολείπω ἐν Μίλητος ἀσθενέω σπουδάζω πρό χειμών ἔρχομαι ἀσπάζομαι σύ Εὔβουλος καί Πούδης καί Λίνος καί Κλαυδία καί ὁ ἀδελφός πᾶς

ὁ κύριος μετά ὁ πνεῦμα σύ ὁ χάρις μετά ὑμεῖς