І туды прыносілі аднаго чалавека, які быў кульгавы ад улоння яго маці і якога клалі штодня пры дзвярах святыні, што зваліся Прыгожымі, прасіць міласціну ў тых, хто ўваходзіў у святыню.
Выдання перакладаў Анатоля Клышкi:
- Дабравесця, публікаваліся у часопісе «Спадчына» з 1989 па 1992 гады.
- Новы Запавет, «Пазiтыў-цэтр», 2014, Мінск.