G1573 в Новом Завете

Ἔλεγεν δὲ καὶ παραβολὴν αὐτοῖς πρὸς τὸ δεῖν πάντοτε προσεύχεσθαι καὶ μὴ ἐκκακεῖν

Сказаў таксама ім прыповесьць пра тое, што трэба заўсёды маліцца і не журыцца,

Сказаў ім таксама прытчу пра тое, што трэба заўсёды маліцца і ня падаць духам.

Таксама расказваў ім прыпавесць аб тым, што заўсёды трэба маліцца і не ўкідацца ў роспач,

І сказаў таксама прыпавесьць ім праз тое, што надабе заўсёды маліцца і ня кволець,

Сказаў такжа ім прыповесьць аб тым, што трэба заўсёды маліцца і не апускаць рук,

Сказаў жа Ён ім і прытчу пра тое, што трэба заўсёды маліцца і не па́даць духам,

Расказаў таксама ім прыпавесць пра тое, што трэба заўсёды маліцца і не падаць духам,

Сказаў жа Ён ім [і] прыпавесць пра тое, што ім трэба заўсёды маліцца і не занепадаць духам,

Казаў жа ім і прыповесьць пра тое, што трэба заўсёды маліцца і ня ўпадаць у роспач,

Сказаў таксама ім і прыпавесьць, што заўсёды трэба маліцца й не падаць духова.

Сказаў да іх і прыповесьць, што трэба заўсёды маліцца і не пераставаць,

Διὰ τοῦτο ἔχοντες τὴν διακονίαν ταύτην καθὼς ἠλεήθημεν οὐκ ἐκκακοῦμεν

Дзеля гэтага, маючы такое служэньне, бо мы атрымалі літасьць, мы не журымся,

Вось чаму, маючы зь міласьці Божай такое служэньне, мы не маркоцімся;

Дзеля таго, маючы гэтае паслугаванне, як памілаваныя, мы не падаем духам,

Затым, маючы гэта слугаваньне, адзяржаўшы міласэрдзе, мы не слабянеем

Дзеля гэтага, маючы такое служэньне, як памілаваныя, мы не слабе́ем,

І таму, маючы такое служэнне па ака́занай нам міласці, мы не па́даем духам;

Таму, маючы з міласэрнасці Божай такое служэнне, мы не губляем адвагі.

Таму, маючы гэтае служэнне з міласэрнасці Божай, мы не журымся,

Таму маючы гэткае служэньне, як памілаваныя, (мы) ня маркоцімся;

Таму вось, маючы гэткае служэнне з аказанага нам міласэрдзя, мы не панікаем душою.

Διὸ οὐκ ἐκκακοῦμεν ἀλλ' εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται ἀλλ' ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ

Дзеля гэтага мы не журымся, але, калі наш вонкавы чалавек зьнішчаецца, дык унутраны дзень пры дні абнаўляецца.

Таму мы не маркоцімся; але калі вонкавы наш чалавек і тлее, дык унутраны — дзень у дзень абнаўляецца,

Таму мы і не падаем духам, бо хоць наш чалавек, той, што звонку, знішчаецца, аднак той, што ўнутры, з дня на дзень аднаўляецца.

Затым мы не слабянеем; але калі навонны наш чалавек раскладаецца, нутраны, адылі, дзень у дзень аднаўляецца.

Дзеля гэтага мы ня губляем надзе́і; але, калі наш вонкавы чалаве́к і тле́е, дык унутраны з дня на дзе́нь абнаўляецца.

Таму мы не па́даем духам; а калі вонкавы наш чалавек і тле́е, то ўну́траны з дня ў дзень абнаўля́ецца.

Таму мы не губляем адвагі, бо, хоць знешні наш чалавек тлее, духоўны з дня ў дзень аднаўляецца.

Таму мы не сумуем, бо хоць наш вонкавы чалавек разбураецца, наш унутраны чалавек дзень пры дні абнаўляецца.

Таму (мы) ня маркоцімся; але, калі нават вонкавы наш чалавек тлее, дык унутраны абнаўляецца з дня на дзень.

Дзеля гэтага мы ня ныдзеем; але хоць назьнешні ў нас чалавек гібее, то аднак усабешні дзень-у-дзень абнаўляецца.

τὸ δὲ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐκκακῶμεν καιρῷ γὰρ ἰδίῳ θερίσομεν μὴ ἐκλυόμενοι

А робячы дабро, ня будзем журыцца, бо ў свой час будзем жаць, калі не саслабеем.

Робячы дабро, ня струджваймася: бо ў свой час пажнём, калі не аслабнем.

Не журымася, робячы дабро, бо ў свой час і жаць будзем, калі не саслабеем.

Робячы дабро, не безнадзейся; бо ўпару пажнем, калі ня скволеем.

Робячы-ж дабро, ня журы́мася: бо ў свой час пажне́м, не слабе́ючы.

Робячы дабро, не будзем падаць духам, бо ў свой час пажнём, калі не аслабе́ем.

Не спыняймася рабіць дабро, бо ў свой час і жаць будзем, калі не аслабнем.

І, робячы дабро, не будзем журыцца, бо ў свой час пажнём, калі не аслабеем.

А робячы дабро, ня будзем журыцца; бо ў свой час пажнём, калі ня аслабнем.

Дабро дзеючы, не слабейма, бо ў сваім часе й жаць будзем не слабеючы.

διὸ αἰτοῦμαι μὴ ἐκκακεῖν ἐν ταῖς θλίψεσίν μου ὑπὲρ ὑμῶν ἥτις ἐστὶν δόξα ὑμῶν

Таму прашу вас не журыцца з прычыны прыгнёту майго дзеля вас, бо гэта ёсьць слава вашая.

А таму прашу (вас) не маркоціцца духам ад маіх дзеля вас журботаў, бо яны — ваша слава.

Таму вось прашу вас, не падайце духам з-за турбот маіх пра вас, якія ёсць слава ваша.

Затым прашу ня кволець з прычыны мае атугі дзеля вас, каторая ваша слава.

Дык прашу вас не сумаваць мае́й аб вас тугою, якая ёсьць вашая слава.

Таму прашу не па́даць духам з-за маіх дзеля вас пакут, бо яны — слава ваша.

Таму прашу, не падайце духам з прычыны майго ўціску за вас, бо гэта вашая хвала.

Таму прашу вас не падаць духам з-за маіх пакутаў дзеля вас, бо яны — ваша слава.

Таму прашу вас ня падаць духам пры маіх абставінах уціску дзеля вас, якія ёсьць слава вашая.

Таму прашу вас, не падайце духам з прычыны гора майго за вас, яно бо — вашая слава.

Ὑμεῖς δέ ἀδελφοί μὴ ἐκκακήσητε καλοποιοῦντες

А вы, браты, не журыцеся, робячы дабро.

А вы, браты, ня падайце духам, робячы дабро.

Вы ж, браты, не падайце духам, робячы дабро.

Вы ж, браты, не слабянейце, добра робячы.

Вы-ж, браты, не ўпадайце на духу, калі робіце дабро.

А вы, браты, не па́дайце духам, робячы дабро.

Вы ж, браты, не пераставайце рабіць дабро.

А вы, браты, не маркоццеся, робячы дабро.

А вы, браты, ня падайце духам, робячы дабро.

А вы, браты, не падайце духам, дабро творачы.