G349 в Новом Завете

καὶ ἦν ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ καὶ ἀνέκραξεν

І быў у сынагозе іхняй чалавек, [апанаваны] духам нячыстым, і закрычаў ён,

У сынагозе іхняй быў чалавек, апанаваны духам нячыстым, і закрычаў:

І акурат у сінагозе быў чалавек, апанаваны духам нячыстым, і крычаў,

І зараз у бажніцы іхнай апынуўся чалавек, маючы духа нячыстага, і закрычэў,

І быў у школе іхняй чалаве́к, якім заўладаў дух нячысты, і закрычэў:

І быў у сінагозе іхняй чалавек у духу нячыстым, і закрычаў ён,

Быў тады ў сінагозе чалавек, апанаваны нячыстым духам, які закрычаў:

І адразу выявіўся ў іх сінагозе чалавек, апантаны нячыстым духам, і ён закрычаў,

У сынагозе іхняй быў чалавек (апанаваны) духам нячыстым і закрычаў,

Быў-жа ў сынагозе чалавек, апанаваны злыдухам, і закрычаў,

А быў у іхняй бажніцы чалавек, маючы духа нячыстага і закрычаў,

У быў у іхнай бажніцы чалавек, у каторым быў нячысты дух, і закрычаў,

οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἔδοξαν φάντασμά εἶναι καὶ ἀνέκραξαν

Яны, убачыўшы Яго, як Ён ішоў па моры, думалі, што гэта здань, і закрычалі.

Яны, убачыўшы Яго, што ідзе па моры, падумалі, што гэта прывід, і закрычалі.

Але яны, убачыўшы, што Ён ідзе па моры, думалі, што гэта здань, і закрычалі.

Але яны, абачыўшы Яго йдучага па мору, падумалі, што гэта здань, і закрычэлі,

Яны-ж, угле́дзіўшы Яго ідучы́ па моры, падумалі, што гэта здань, ды загаласілі.

Яны ж, убачыўшы, як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта пры́від, і закрычалі.

Калі ж яны ўбачылі, як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта прывід, таму закрычалі.

Яны ж, убачыўшы, як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта прывід, і ўскрыкнулі:

А яны ўбачыўшы Яго ідучага па моры, палічылі, што гэта здань, і залямантавалі.

Яны-ж, убачыўшы Яго ідучы па моры, падумалі, што гэта здань, і закрычалі.

Яны-ж, убачыўшы яго ступаючага па моры, думалі, гэта здань і закрычалі.

Яны-ж, як убачылі яго ідучага па моры, думалі, што гэта здань, і закрычалі.

καὶ ἐν τῇ συναγωγῇ ἦν ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου καὶ ἀνέκραξεν φωνῇ μεγάλῃ

І быў у сынагозе чалавек, які меў духа дэмана нячыстага, і ён загаласіў моцным голасам,

Быў у сынагозе чалавек, які меў у сабе духа дэмана нячыстага, і той закрычаў зычным голасам:

І быў у сінагозе чалавек, апанаваны духам дэмана нячыстага. І закрычаў ён моцным голасам:

І быў у бажніцы чалавек, што меў нячыстага духа д’явальскага, і ён загукаў вялікім голасам,

І быў у школе чалаве́к, маючы нячыстага духа чартоўскага і ён зае́нчыў моцным голасам:

І быў у сінагозе чалавек, які меў духа дэмана нячыстага, і закрычаў моцным голасам,

Быў у сінагозе чалавек, які меў нячыстага духа. Ён закрычаў моцным голасам:

І быў у сінагозе чалавек, які меў духа, нячыстага дэмана, і ён закрычаў моцным голасам:

І быў у сынагозе чалавек, маючы нячыстага духа дэманскага, і (ён) закрычаў моцным голасам,

Быў-жа ў сынагозе чалавек, які меў нячыстага духа шатанскага; і закрычаў ён моцным голасам, сказаўшы:

А ў бажніцы быў чалавек, маючы нячыстага духа, і закрычаў вялікім голасам,

ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπεν Τί ἐμοὶ καὶ σοί Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου δέομαί σου μή με βασανίσῃς

Ён, убачыўшы Ісуса, упаў перад Ім, закрычаўшы, і моцным голасам сказаў: «Што мне і Табе, Ісус, Сын Бога Найвышэйшага? Малю Цябе, ня мучай мяне».

Ён, убачыўшы Ісуса, закрычаў, упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Ўсявышняга? прашу Цябе, ня муч мяне.

І, як убачыў ён Ісуса, упаў перад Ім, ускрычаўшы, і моцным голасам сказаў: «Што Табе да мяне, Ісус, Сын Бога Узвышняга? Малю Цябе, каб мяне не мучыў».

Абачыўшы Ісуса, ён крыкнуў, і паў ніцма перад Ім, і сказаў вялікім голасам: «Што Табе да мяне, Ісусе, Сыну Бога Навышняга? прашу Цябе, ня муч мяне».

Ён, угле́дзіўшы Ісуса, закрычэўшы, паваліўся перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе́ да мяне́, Ісус, Сын Бога Усявышняга? Малю Цябе́, ня муч мяне́.

Убачыўшы Іісуса і закрычаўшы, ён упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: што́ Табе да мяне, Іісусе, Сы́не Бога Усявышняга? малю́ Цябе, не муч мяне.

Убачыўшы Езуса, ён упаў перад Ім і гучна закрычаў: «Што Табе да мяне, Езусе, Сыне Бога Найвышэйшага? Прашу Цябе, не муч мяне».

Убачыўшы ж Ісуса, ён закрычаў, упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Усявышняга Бога? Малю Цябе, не муч мяне.

Угледзіўшы ж Ісуса, і, закрычаўшы, паваліўся перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе да мяне, Ісус, Сын Бога Найвышэйшага? Малю Цябе, ня муч мяне.

Убачыўшы Ісуса, ён закрычаў, упаў прад Ім, і гучным голасам сказаў: — што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага? малю Цябе, ня муч мяне.

Ён, як убачыў Езуса, упаў перад ім, і закрычаўшы вялікім голасам, сказаў: Што табе да мяне, Езусе, Сыне Бога Найвышэйшага? Малю цябе, ня муч мяне!

ἀνέκραξαν δὲ παμπληθεὶ λέγοντες Αἶρε τοῦτον ἀπόλυσον δὲ ἡμῖν τὸν Βαραββᾶν

А ўсё мноства закрычала, кажучы: «Вазьмі Яго! А нам вызвалі Бараббу!»

Але ўвесь люд закрычаў: сьмерць Яму! а адпусьці нам Вараву.

Дык увесь натоўп закрычаў: «Забі Яго, а адпусці нам Барабу»,

Але яны закрычэлі разам із усім грудам, кажучы: «Вон ізь Ім! вазьмі гэтага! а вывальні нам Вараўву»,

Але ўве́сь народ пачаў крычаць: Вазьмі Яго! адпусьці нам Варавву!

Але яны закрычалі ўсе разам, ка́жучы: смерць Яму! адпусці ж нам Вара́вву.

Але яны закрычалі ўсе разам: «На смерць гэтага, адпусці нам Барабу!»

Яны ж закрычалі ўсе разам, кажучы: Забірай Гэтага56, а нам адпусці Вараву!

Але ўвесь натоўп моцна закрычаў, кажучы: забі Яго! А нам звольні Бараўву.

Але ўвесь народ стаў крычаць: вазьмі Яго, а нам адпусьці Вараўву.

І закрычала разам уся грамада, кажучы: Вазьмі гэтага, а пусьці нам Бараббу,