ΙΑΚΩΒΟΥ

Ἰάκωβος θεός καί κύριος Ἰησοῦς Χριστός δοῦλος ὁ δώδεκα φυλή ὁ ἐν ὁ διασπορά χαίρω

πᾶς χαρά ἡγέομαι ἀδελφός ἐγώ ὅταν πειρασμός περιπίπτω ποικίλος γινώσκω ὅτι ὁ δοκίμιον ὑμεῖς ὁ πίστις κατεργάζομαι ὑπομονή ὁ δέ ὑπομονή ἔργον τέλειος ἔχω ἵνα εἰμί τέλειος καί ὁλόκληρος ἐν μηδείς λείπω

εἰ δέ τὶς ὑμεῖς λείπω σοφία αἰτέω παρά ὁ δίδωμι θεός πᾶς ἁπλῶς καί μή ὀνειδίζω καί δίδωμι αὐτός αἰτέω δέ ἐν πίστις μηδείς διακρίνω ὁ γάρ διακρίνω εἲκω κλύδων θάλασσα ἀνεμίζω καί ῥιπίζω μή γάρ οἴομαι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λαμβάνω τὶς παρά ὁ κύριος ἀνήρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πᾶς ὁ ὁδός αὐτός

καυχάομαι δέ ὁ ἀδελφός ὁ ταπεινός ἐν ὁ ὕψος αὐτός ὁ δέ πλούσιος ἐν ὁ ταπείνωσις αὐτός ὅτι ὡς ἄνθος χόρτος παρέρχομαι ἀνατέλλω γάρ ὁ ἥλιος σύν ὁ καύσων καί ξηραίνω ὁ χόρτος καί ὁ ἄνθος αὐτός ἐκπίπτω καί ὁ εὐπρέπεια ὁ πρόσωπον αὐτός ἀπόλλυμι οὕτω καί ὁ πλούσιος ἐν ὁ πορεία αὐτός μαραίνω

μακάριος ἀνήρ ὅς ὑπομένω πειρασμός ὅτι δόκιμος γίνομαι λαμβάνω ὁ στέφανος ὁ ζωή ὅς ἐπαγγέλλω ὁ ἀγαπάω αὐτός μηδείς πειράζω λέγω ὅτι ἀπό θεός πειράζω ὁ γάρ θεός ἀπείραστος εἰμί κακός πειράζω δέ αὐτός οὐδείς ἕκαστος δέ πειράζω ὑπό ὁ ἴδιος ἐπιθυμία ἐξέλκω καί δελεάζω εἶτα ὁ ἐπιθυμία συλλαμβάνω τίκτω ἁμαρτία ὁ δέ ἁμαρτία ἀποτελέω ἀποκυέω θάνατος μή πλανάω ἀδελφός ἐγώ ἀγαπητός

πᾶς δόσις ἀγαθός καί πᾶς δώρημα τέλειος ἄνωθεν εἰμί καταβαίνω ἀπό ὁ πατήρ ὁ φῶς παρά ὅς οὐ ἔνι παραλλαγή ἤ τροπή ἀποσκίασμα βούλομαι ἀποκυέω ἡμᾶς λόγος ἀλήθεια εἰς ὁ εἰμί ἡμᾶς ἀπαρχή τὶς ὁ αὐτός κτίσμα

εἴδω ἀδελφός ἐγώ ἀγαπητός εἰμί δέ πᾶς ἄνθρωπος ταχύς εἰς ὁ ἀκούω βραδύς εἰς ὁ λαλέω βραδύς εἰς ὀργή ὀργή γάρ ἀνήρ δικαιοσύνη θεός οὐ ἐργάζομαι διό ἀποτίθημι πᾶς ῥυπαρία καί περισσεία κακία ἐν πραΰτης δέχομαι ὁ ἔμφυτος λόγος ὁ δύναμαι σώζω ὁ ψυχή ὑμεῖς

γίνομαι δέ ποιητής λόγος καί μή μόνον ἀκροατής παραλογίζομαι ἑαυτοῦ ὅτι εἰ τὶς ἀκροατής λόγος εἰμί καί οὐ ποιητής οὗτος εἲκω ἀνήρ κατανοέω ὁ πρόσωπον ὁ γένεσις αὐτός ἐν ἔσοπτρον κατανοέω γάρ ἑαυτοῦ καί ἀπέρχομαι καί εὐθέως ἐπιλανθάνομαι ὁποῖος εἰμί ὁ δέ παρακύπτω εἰς νόμος τέλειος ὁ ὁ ἐλευθερία καί παραμένω οὐ ἀκροατής ἐπιλησμονή γίνομαι ἀλλά ποιητής ἔργον οὗτος μακάριος ἐν ὁ ποίησις αὐτός εἰμί

εἰ τὶς δοκέω θρησκός εἰμί μή χαλιναγωγέω γλῶσσα αὐτός ἀλλά ἀπατάω καρδία αὐτός οὗτος μάταιος ὁ θρησκεία θρησκεία καθαρός καί ἀμίαντος παρά θεός καί πατήρ οὗτος εἰμί ἐπισκέπτομαι ὀρφανός καί χήρα ἐν ὁ θλῖψις αὐτός ἄσπιλος ἑαυτοῦ τηρέω ἀπό ὁ κόσμος

ἀδελφός ἐγώ μή ἐν προσωποληψία ἔχω ὁ πίστις ὁ κύριος ἡμᾶς Ἰησοῦς Χριστός ὁ δόξα ἐάν γάρ εἰσέρχομαι εἰς συναγωγή ὑμεῖς ἀνήρ χρυσοδακτύλιος ἐν ἐσθής λαμπρός εἰσέρχομαι δέ καί πτωχός ἐν ῥυπαρός ἐσθής καί ἐπιβλέπω ἐπί ὁ φορέω ὁ ἐσθής ὁ λαμπρός καί λέγω σύ κάθημαι ὧδε καλῶς καί ὁ πτωχός λέγω σύ ἵστημι ἐκεῖ ἤ κάθημαι ὑπό ὁ ὑποπόδιον ἐγώ οὐ διακρίνω ἐν ἑαυτοῦ καί γίνομαι κριτής διαλογισμός πονηρός ἀκούω ἀδελφός ἐγώ ἀγαπητός οὐ ὁ θεός ἐκλέγομαι ὁ πτωχός ὁ κόσμος πλούσιος ἐν πίστις καί κληρονόμος ὁ βασιλεία ὅς ἐπαγγέλλω ὁ ἀγαπάω αὐτός ὑμεῖς δέ ἀτιμάζω ὁ πτωχός οὐ ὁ πλούσιος καταδυναστεύω ὑμεῖς καί αὐτός ἑλκύω ὑμεῖς εἰς κριτήριον οὐ αὐτός βλασφημέω ὁ καλός ὄνομα ὁ ἐπικαλέομαι ἐπί ὑμεῖς

εἰ μέντοι νόμος τελέω βασιλικός κατά ὁ γραφή ἀγαπάω ὁ πλησίον σύ ὡς σεαυτοῦ καλῶς ποιέω εἰ δέ προσωποληπτέω ἁμαρτία ἐργάζομαι ἐλέγχω ὑπό ὁ νόμος ὡς παραβάτης ὅστις γάρ ὅλος ὁ νόμος τηρέω πταίω δέ ἐν εἷς γίνομαι πᾶς ἔνοχος ὁ γάρ λέγω μή μοιχεύω λέγω καί μή φονεύω εἰ δέ οὐ μοιχεύω φονεύω δέ γίνομαι παραβάτης νόμος οὕτω λαλέω καί οὕτω ποιέω ὡς διά νόμος ἐλευθερία μέλλω κρίνω ὁ γάρ κρίσις ἀνίλεως ὁ μή ποιέω ἔλεος κατακαυχάομαι ἔλεος κρίσις

τίς ὁ ὄφελος ἀδελφός ἐγώ ἐάν πίστις λέγω τὶς ἔχω ἔργον δέ μή ἔχω μή δύναμαι ὁ πίστις σώζω αὐτός ἐάν ἀδελφός ἤ ἀδελφή γυμνός ὑπάρχω καί λείπω ὁ ἐφήμερος τροφή λέγω δέ τὶς αὐτός ἐκ ὑμεῖς ὑπάγω ἐν εἰρήνη θερμαίνω καί χορτάζω μή δίδωμι δέ αὐτός ὁ ἐπιτήδειος ὁ σῶμα τίς ὁ ὄφελος οὕτω καί ὁ πίστις ἐάν μή ἔχω ἔργον νεκρός εἰμί κατά ἑαυτοῦ

ἀλλά ἐρέω τὶς σύ πίστις ἔχω κἀγώ ἔργον ἔχω δεικνύω ἐγώ ὁ πίστις σύ χωρίς ὁ ἔργον κἀγώ σύ δεικνύω ἐκ ὁ ἔργον ἐγώ ὁ πίστις σύ πιστεύω ὅτι εἷς εἰμί ὁ θεός καλῶς ποιέω καί ὁ δαιμόνιον πιστεύω καί φρίσσω θέλω δέ γινώσκω ὦ ἄνθρωπος κενός ὅτι ὁ πίστις χωρίς ὁ ἔργον ἀργός εἰμί Ἀβραάμ ὁ πατήρ ἡμᾶς οὐ ἐκ ἔργον δικαιόω ἀναφέρω Ἰσαάκ ὁ υἱός αὐτός ἐπί ὁ θυσιαστήριον βλέπω ὅτι ὁ πίστις συνεργέω ὁ ἔργον αὐτός καί ἐκ ὁ ἔργον ὁ πίστις τελειόω καί πληρόω ὁ γραφή ὁ λέγω πιστεύω δέ Ἀβραάμ ὁ θεός καί λογίζομαι αὐτός εἰς δικαιοσύνη καί φίλος θεός καλέω ὁράω ὅτι ἐκ ἔργον δικαιόω ἄνθρωπος καί οὐ ἐκ πίστις μόνον ὁμοίως δέ καί Ῥαάβ ὁ πόρνη οὐ ἐκ ἔργον δικαιόω ὑποδέχομαι ὁ ἄγγελος καί ἕτερος ὁδός ἐκβάλλω ὥσπερ γάρ ὁ σῶμα χωρίς πνεῦμα νεκρός εἰμί οὕτω καί ὁ πίστις χωρίς ἔργον νεκρός εἰμί

μή πολύς διδάσκαλος γίνομαι ἀδελφός ἐγώ εἴδω ὅτι μέγας κρίμα λαμβάνω πολύς γάρ πταίω ἅπας εἰ τὶς ἐν λόγος οὐ πταίω οὗτος τέλειος ἀνήρ δυνατός χαλιναγωγέω καί ὅλος ὁ σῶμα εἰ δέ ὁ ἵππος ὁ χαλινός εἰς ὁ στόμα βάλλω εἰς ὁ πείθω αὐτός ἡμᾶς καί ὅλος ὁ σῶμα αὐτός μετάγω ὁράω καί ὁ πλοῖον τηλικοῦτος εἰμί καί ὑπό ἄνεμος σκληρός ἐλαύνω μετάγω ὑπό ἐλάχιστος πηδάλιον ὅπου ὁ ὁρμή ὁ εὐθύνω βούλομαι οὕτω καί ὁ γλῶσσα μικρός μέλος εἰμί καί μέγας μεγαλαυχέω ὁράω ἡλίκος πῦρ ἡλίκος ὕλη ἀνάπτω ὁ γλῶσσα πῦρ ὁ κόσμος ὁ ἀδικία ὁ γλῶσσα καθίστημι ἐν ὁ μέλος ἡμᾶς ὁ σπιλόω ὅλος ὁ σῶμα καί φλογίζω ὁ τροχός ὁ γένεσις καί φλογίζω ὑπό ὁ γέεννα πᾶς γάρ φύσις θηρίον τέ καί πετεινόν ἑρπετόν τέ καί ἐνάλιος δαμάζω καί δαμάζω ὁ φύσις ὁ ἀνθρώπινος ὁ δέ γλῶσσα οὐδείς δύναμαι ἄνθρωπος δαμάζω ἀκατάστατος κακός μεστός ἰός θανατήφορος ἐν αὐτός εὐλογέω ὁ κύριος καί πατήρ καί ἐν αὐτός καταράομαι ὁ ἄνθρωπος ὁ κατά ὁμοίωσις θεός γίνομαι ἐκ ὁ αὐτός στόμα ἐξέρχομαι εὐλογία καί κατάρα οὐ χρή ἀδελφός ἐγώ οὗτος οὕτω γίνομαι μήτι ὁ πηγή ἐκ ὁ αὐτός ὀπή βρύω ὁ γλυκύς καί ὁ πικρός μή δύναμαι ἀδελφός ἐγώ συκῆ ἐλαία ποιέω ἤ ἄμπελος σῦκον οὔτε ἁλυκός γλυκύς ποιέω ὕδωρ

τίς σοφός καί ἐπιστήμων ἐν ὑμεῖς δεικνύω ἐκ ὁ καλός ἀναστροφή ὁ ἔργον αὐτός ἐν πραΰτης σοφία εἰ δέ ζῆλος πικρός ἔχω καί ἐριθεία ἐν ὁ καρδία ὑμεῖς μή κατακαυχάομαι ὁ ἀλήθεια καί ψεύδομαι οὐ εἰμί οὗτος ὁ σοφία ἄνωθεν κατέρχομαι ἀλλά ἐπίγειος ψυχικός δαιμονιώδης ὅπου γάρ ζῆλος καί ἐριθεία ἐκεῖ ἀκαταστασία καί πᾶς φαῦλος πρᾶγμα ὁ δέ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μέν ἁγνός εἰμί ἔπειτα εἰρηνικός ἐπιεικής εὐπειθής μεστός ἔλεος καί καρπός ἀγαθός ἀδιάκριτος ἀνυπόκριτος καρπός δέ δικαιοσύνη ἐν εἰρήνη σπείρω ὁ ποιέω εἰρήνη

πόθεν πόλεμος καί πόθεν μάχη ἐν ὑμεῖς οὐ ἐντεῦθεν ἐκ ὁ ἡδονή ὑμεῖς ὁ στρατεύομαι ἐν ὁ μέλος ὑμεῖς ἐπιθυμέω καί οὐ ἔχω φονεύω καί ζηλόω καί οὐ δύναμαι ἐπιτυγχάνω μάχομαι καί πολεμέω καί οὐ ἔχω διά ὁ μή αἰτέω ὑμεῖς αἰτέω καί οὐ λαμβάνω διότι κακῶς αἰτέω ἵνα ἐν ὁ ἡδονή ὑμεῖς δαπανάω μοιχαλίς οὐ εἴδω ὅτι ὁ φιλία ὁ κόσμος ἔχθρα εἰμί ὁ θεός ὅς ἐάν οὖν βούλομαι φίλος εἰμί ὁ κόσμος ἐχθρός ὁ θεός καθίστημι ἤ δοκέω ὅτι κενῶς ὁ γραφή λέγω πρός φθόνος ἐπιποθέω ὁ πνεῦμα ὅς κατοικέω ἐν ἡμᾶς μέγας δέ δίδωμι χάρις διό λέγω ὁ θεός ὑπερήφανος ἀντιτάσσομαι ταπεινός δέ δίδωμι χάρις ὑποτάσσω οὖν ὁ θεός ἀνθίστημι δέ ὁ διάβολος καί φεύγω ἀπό ὑμεῖς ἐγγίζω ὁ θεός καί ἐγγίζω ὑμεῖς καθαρίζω χείρ ἁμαρτωλός καί ἁγνίζω καρδία δίψυχος ταλαιπωρέω καί πενθέω κλαίω ὁ γέλως ὑμεῖς εἰς πένθος μεταστρέφω καί ὁ χαρά εἰς κατήφεια ταπεινόω ἐνώπιον κύριος καί ὑψόω ὑμεῖς

μή καταλαλέω ἀλλήλων ἀδελφός ὁ καταλαλέω ἀδελφός ἤ κρίνω ὁ ἀδελφός αὐτός καταλαλέω νόμος καί κρίνω νόμος εἰ δέ νόμος κρίνω οὐ εἰμί ποιητής νόμος ἀλλά κριτής εἷς εἰμί ὁ νομοθέτης καί κριτής ὁ δύναμαι σώζω καί ἀπόλλυμι σύ δέ τίς εἰμί ὁ κρίνω ὁ πλησίον

ἄγω νῦν ὁ λέγω σήμερον ἤ αὔριον πορεύομαι εἰς ὅδε ὁ πόλις καί ποιέω ἐκεῖ ἐνιαυτός καί ἐμπορεύομαι καί κερδαίνω ὅστις οὐ ἐπίσταμαι ὁ ὁ αὔριον ποῖος γάρ ὁ ζωή ὑμεῖς ἀτμίς γάρ εἰμί ὁ πρός ὀλίγος φαίνω ἔπειτα καί ἀφανίζω ἀντί ὁ λέγω ὑμεῖς ἐάν ὁ κύριος θέλω καί ζάω καί ποιέω οὗτος ἤ ἐκεῖνος νῦν δέ καυχάομαι ἐν ὁ ἀλαζονεία ὑμεῖς πᾶς καύχησις τοιοῦτος πονηρός εἰμί εἴδω οὖν καλός ποιέω καί μή ποιέω ἁμαρτία αὐτός εἰμί

ἄγω νῦν ὁ πλούσιος κλαίω ὀλολύζω ἐπί ὁ ταλαιπωρία ὑμεῖς ὁ ἐπέρχομαι ὁ πλοῦτος ὑμεῖς σήπω καί ὁ ἱμάτιον ὑμεῖς σητόβρωτος γίνομαι ὁ χρυσός ὑμεῖς καί ὁ ἄργυρος κατιόω καί ὁ ἰός αὐτός εἰς μαρτύριον ὑμεῖς εἰμί καί φάγω ὁ σάρξ ὑμεῖς ὡς πῦρ θησαυρίζω ἐν ἔσχατος ἡμέρα ὁράω ὁ μισθός ὁ ἐργάτης ὁ ἀμάω ὁ χώρα ὑμεῖς ὁ ἀποστερέω ἀπό ὑμεῖς κράζω καί ὁ βοή ὁ θερίζω εἰς ὁ οὖς κύριος σαβαώθ εἰσέρχομαι τρυφάω ἐπί ὁ γῆ καί σπαταλάω τρέφω ὁ καρδία ὑμεῖς ἐν ἡμέρα σφαγή καταδικάζω φονεύω ὁ δίκαιος οὐ ἀντιτάσσομαι ὑμεῖς

μακροθυμέω οὖν ἀδελφός ἕως ὁ παρουσία ὁ κύριος ὁράω ὁ γεωργός ἐκδέχομαι ὁ τίμιος καρπός ὁ γῆ μακροθυμέω ἐπί αὐτός ἕως λαμβάνω πρώϊμος καί ὄψιμος μακροθυμέω καί ὑμεῖς στηρίζω ὁ καρδία ὑμεῖς ὅτι ὁ παρουσία ὁ κύριος ἐγγίζω μή στενάζω κατά ἀλλήλων ἀδελφός ἵνα μή κρίνω ὁράω ὁ κριτής πρό ὁ θύρα ἵστημι ὑπόδειγμα λαμβάνω ἀδελφός ὁ κακοπάθεια καί ὁ μακροθυμία ὁ προφήτης ὅς λαλέω ἐν ὁ ὄνομα κύριος ὁράω μακαρίζω ὁ ὑπομένω ὁ ὑπομονή Ἰώβ ἀκούω καί ὁ τέλος κύριος ὁράω ὅτι πολύσπλαγχνος εἰμί ὁ κύριος καί οἰκτίρμων

πρό πᾶς δέ ἀδελφός ἐγώ μή ὀμνύω μήτε ὁ οὐρανός μήτε ὁ γῆ μήτε ἄλλος τὶς ὅρκος εἰμί δέ ὑμεῖς ὁ ναί ναί καί ὁ οὐ οὐ ἵνα μή ὑπό κρίσις πίπτω

κακοπαθέω τὶς ἐν ὑμεῖς προσεύχομαι εὐθυμέω τὶς ψάλλω ἀσθενέω τὶς ἐν ὑμεῖς προσκαλέομαι ὁ πρεσβύτερος ὁ ἐκκλησία καί προσεύχομαι ἐπί αὐτός ἀλείφω ἔλαιον ἐν ὁ ὄνομα ὁ κύριος καί ὁ εὐχή ὁ πίστις σώζω ὁ κάμνω καί ἐγείρω αὐτός ὁ κύριος κἄν ἁμαρτία εἰμί ποιέω ἀφίημι αὐτός ἐξομολογέω οὖν ἀλλήλων ὁ ἁμαρτία καί εὔχομαι ὑπέρ ἀλλήλων ὅπως ἰάομαι πολύς ἰσχύω δέησις δίκαιος ἐνεργέω Ἡλίας ἄνθρωπος εἰμί ὁμοιοπαθής ἡμᾶς καί προσευχή προσεύχομαι ὁ μή βρέχω καί οὐ βρέχω ἐπί ὁ γῆ ἐνιαυτός τρεῖς καί μήν ἕξ καί πάλιν προσεύχομαι καί ὁ οὐρανός δίδωμι ὑετός καί ὁ γῆ βλαστάνω ὁ καρπός αὐτός

ἀδελφός ἐγώ ἐάν τὶς ἐν ὑμεῖς πλανάω ἀπό ὁ ἀλήθεια καί ἐπιστρέφω τὶς αὐτός γινώσκω ὅτι ὁ ἐπιστρέφω ἁμαρτωλός ἐκ πλάνη ὁδός αὐτός σώζω ψυχή αὐτός ἐκ θάνατος καί καλύπτω πλῆθος ἁμαρτία