БиблияСтронгG1161 › в тексте Библии

G1161 в Новом Завете

δέ

Фильтр: Иов. Найдено: 584 стиха (всего 3238).

Показано до 50 на страницу Страница 8 из 12.
1812

И продолжал Иов возвышенную речь свою и сказал:

 

ετι δε προσθεις ιωβ ειπεν τω προοιμιω

когда еще Вседержитель [был] со мною, и дети мои вокруг меня,

 

οτε ημην υλωδης λιαν κυκλω δε μου οι παιδες

когда пути мои обливались молоком, и скала источала для меня ручьи елея!

 

οτε εχεοντο μου αι οδοι βουτυρω τα δε ορη μου εχεοντο γαλακτι

когда я выходил к воротам города и на площади ставил седалище свое, —

 

οτε εξεπορευομην ορθριος εν πολει εν δε πλατειαις ετιθετο μου ο διφρος

юноши, увидев меня, прятались, а старцы вставали и стояли;

 

ιδοντες με νεανισκοι εκρυβησαν πρεσβυται δε παντες εστησαν

князья удерживались от речи и персты полагали на уста свои;

 

αδροι δε επαυσαντο λαλουντες δακτυλον επιθεντες επι στοματι

голос знатных умолкал, и язык их прилипал к гортани их.

 

οι δε ακουσαντες εμακαρισαν με και γλωσσα αυτων τω λαρυγγι αυτων εκολληθη

Ухо, слышавшее меня, ублажало меня; око видевшее восхваляло меня,

 

οτι ους ηκουσεν και εμακαρισεν με οφθαλμος δε ιδων με εξεκλινεν

Благословение погибавшего приходило на меня, и сердцу вдовы доставлял я радость.

 

ευλογια απολλυμενου επ εμε ελθοι στομα δε χηρας με ευλογησεν

Я облекался в правду, и суд мой одевал меня, как мантия и увясло.

 

δικαιοσυνην δε ενεδεδυκειν ημφιασαμην δε κριμα ισα διπλοιδι

Я был глазами слепому и ногами хромому;

 

οφθαλμος ημην τυφλων πους δε χωλων

отцом был я для нищих и тяжбу, которой я не знал, разбирал внимательно.

 

εγω ημην πατηρ αδυνατων δικην δε ην ουκ ηδειν εξιχνιασα

Сокрушал я беззаконному челюсти и из зубов его исторгал похищенное.

 

συνετριψα δε μυλας αδικων εκ δε μεσου των οδοντων αυτων αρπαγμα εξεσπασα

И говорил я: в гнезде моем скончаюсь, и дни [мои] будут многи, как песок;

 

ειπα δε η ηλικια μου γηρασει ωσπερ στελεχος φοινικος πολυν χρονον βιωσω

Внимали мне и ожидали, и безмолвствовали при совете моем.

 

εμου ακουσαντες προσεσχον εσιωπησαν δε επι τη εμη βουλη

После слов моих уже не рассуждали; речь моя капала на них.

 

επι δε τω εμω ρηματι ου προσεθεντο περιχαρεις δε εγινοντο οποταν αυτοις ελαλουν

А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.

 

νυνι δε κατεγελασαν μου ελαχιστοι νυν νουθετουσιν με εν μερει ων εξουδενουν πατερας αυτων ους ουχ ηγησαμην ειναι αξιους κυνων των εμων νομαδων

щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельникахлеб их.

 

οι περικλωντες αλιμα επι ηχουντι οιτινες αλιμα ην αυτων τα σιτα ατιμοι δε και πεφαυλισμενοι ενδεεις παντος αγαθου οι και ριζας ξυλων εμασωντο υπο λιμου μεγαλου

Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.

 

νυνι δε κιθαρα εγω ειμι αυτων και εμε θρυλημα εχουσιν

Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицем моим.

 

εβδελυξαντο δε με αποσταντες μακραν απο δε προσωπου μου ουκ εφεισαντο πτυελον

Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.

 

επιστρεφονται δε μου αι οδυναι ωχετο μου η ελπις ωσπερ πνευμα και ωσπερ νεφος η σωτηρια μου

И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.

 

και νυν επ εμε εκχυθησεται η ψυχη μου εχουσιν δε με ημεραι οδυνων

Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.

 

νυκτι δε μου τα οστα συγκεκαυται τα δε νευρα μου διαλελυται

Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.

 

ηγησαι δε με ισα πηλω εν γη και σποδω μου η μερις

Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне, — стою, а Ты [только] смотришь на меня.

 

κεκραγα δε προς σε και ουκ εισακουεις μου εστησαν και κατενοησαν με

Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.

 

επεβης δε μοι ανελεημονως χειρι κραταια με εμαστιγωσας

Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня

 

εταξας δε με εν οδυναις και απερριψας με απο σωτηριας

Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?

 

εγω δε επι παντι αδυνατω εκλαυσα εστεναξα δε ιδων ανδρα εν αναγκαις

Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.

 

εγω δε επεχων αγαθοις ιδου συνηντησαν μοι μαλλον ημεραι κακων

Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.

 

στενων πεπορευμαι ανευ φιμου εστηκα δε εν εκκλησια κεκραγως

Я стал братом шакалам и другом страусам.

 

αδελφος γεγονα σειρηνων εταιρος δε στρουθων

Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.

 

το δε δερμα μου εσκοτωται μεγαλως τα δε οστα μου απο καυματος

И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя — голосом плачевным.

 

απεβη δε εις παθος μου η κιθαρα ο δε ψαλμος μου εις κλαυθμον εμοι

Если я ходил в суете, и если нога моя спешила на лукавство, —

 

ει δε ημην πεπορευμενος μετα γελοιαστων ει δε και εσπουδασεν ο πους μου εις δολον

пусть взвесят меня на весах правды, и Бог узнает мою непорочность.

 

ισταιη με αρα εν ζυγω δικαιω οιδεν δε ο κυριος την ακακιαν μου

Если стопы мои уклонялись от пути и сердце мое следовало за глазами моими, и если что-либо нечистое пристало к рукам моим,

 

ει εξεκλινεν ο πους μου εκ της οδου ει δε και τω οφθαλμω επηκολουθησεν η καρδια μου ει δε και ταις χερσιν μου ηψαμην δωρων

то пусть я сею, а другой ест, и пусть отрасли мои искоренены будут.

 

σπειραιμι αρα και αλλοι φαγοισαν αρριζος δε γενοιμην επι γης

пусть моя жена мелет на другого, и пусть другие издеваются над нею,

 

αρεσαι αρα και η γυνη μου ετερω τα δε νηπια μου ταπεινωθειη

это — огонь, поядающий до истребления, который искоренил бы все добро мое.

 

πυρ γαρ εστιν καιομενον επι παντων των μερων ου δ αν επελθη εκ ριζων απωλεσεν

Если я пренебрегал правами слуги и служанки моей, когда они имели спор со мною,

 

ει δε και εφαυλισα κριμα θεραποντος μου η θεραπαινης κρινομενων αυτων προς με

то что стал бы я делать, когда бы Бог восстал? И когда бы Он взглянул на меня, что мог бы я отвечать Ему?

 

τι γαρ ποιησω εαν ετασιν μου ποιησηται ο κυριος εαν δε και επισκοπην τινα αποκρισιν ποιησομαι

Не Он ли, Который создал меня во чреве, создал и его и равно образовал нас в утробе?

 

ποτερον ουχ ως και εγω εγενομην εν γαστρι και εκεινοι γεγονασιν γεγοναμεν δε εν τη αυτη κοιλια

Отказывал ли я нуждающимся в их просьбе и томил ли глаза вдовы?

 

αδυνατοι δε χρειαν ην ποτ ειχον ουκ απετυχον χηρας δε τον οφθαλμον ουκ εξετηξα

Один ли я съедал кусок мой, и не ел ли от него и сирота?

 

ει δε και τον ψωμον μου εφαγον μονος και ουχι ορφανω μετεδωκα

Если я видел кого погибавшим без одежды и бедного без покрова, —

 

ει δε και υπερειδον γυμνον απολλυμενον και ουκ ημφιασα

не благословляли ли меня чресла его, и не был ли он согрет шерстью овец моих?

 

αδυνατοι δε ει μη ευλογησαν με απο δε κουρας αμνων μου εθερμανθησαν οι ωμοι αυτων

то пусть плечо мое отпадет от спины, и рука моя пусть отломится от локтя,

 

αποσταιη αρα ο ωμος μου απο της κλειδος ο δε βραχιων μου απο του αγκωνος μου συντριβειη

Полагал ли я в золоте опору мою и говорил ли сокровищу: ты — надежда моя?

 

ει εταξα χρυσιον ισχυν μου ει δε και λιθω πολυτελει επεποιθησα

Радовался ли я, что богатство мое было велико, и что рука моя приобрела много?

 

ει δε και ευφρανθην πολλου πλουτου μοι γενομενου ει δε και επ αναριθμητοις εθεμην χειρα μου

Смотря на солнце, как оно сияет, и на луну, как она величественно шествует,

 

η ουχ ορω μεν ηλιον τον επιφαυσκοντα εκλειποντα σεληνην δε φθινουσαν ου γαρ επ αυτοις εστιν

Показано до 50 на страницу Страница 8 из 12.
1812


2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.