Библия › Стронг › G1473 › в тексте Библии
Фильтр: Иов. Найдено: 310 стихов (всего 5697).
Когда круг пиршественных дней совершался, Иов посылал [за ними] и освящал их и, вставая рано утром, возносил всесожжения по числу всех их. Ибо говорил Иов: может быть, сыновья мои согрешили и похулили Бога в сердце своем. Так делал Иов во все [такие] дни.
και ως αν συνετελεσθησαν αι ημεραι του ποτου απεστελλεν ιωβ και εκαθαριζεν αυτους ανισταμενος το πρωι και προσεφερεν περι αυτων θυσιας κατα τον αριθμον αυτων και μοσχον ενα περι αμαρτιας περι των ψυχων αυτων ελεγεν γαρ ιωβ μηποτε οι υιοι μου εν τη διανοια αυτων κακα ενενοησαν προς θεον ουτως ουν εποιει ιωβ πασας τας ημερας
И сказал Господь сатане: обратил ли ты внимание твое на раба Моего Иова? ибо нет такого, как он, на земле: человек непорочный, справедливый, богобоязненный и удаляющийся от зла.
και ειπεν αυτω ο κυριος προσεσχες τη διανοια σου κατα του παιδος μου ιωβ οτι ουκ εστιν κατ αυτον των επι της γης ανθρωπος αμεμπτος αληθινος θεοσεβης απεχομενος απο παντος πονηρου πραγματος
волы орали, и ослицы паслись подле них, как напали Савеяне и взяли их, а отроков поразили острием меча; и спасся только я один, чтобы возвестить тебе.
και ελθοντες οι αιχμαλωτευοντες ηχμαλωτευσαν αυτας και τους παιδας απεκτειναν εν μαχαιραις σωθεις δε εγω μονος ηλθον του απαγγειλαι σοι
Еще он говорил, как приходит другой и сказывает: огонь Божий упал с неба и опалил овец и отроков и пожрал их; и спасся только я один, чтобы возвестить тебе.
ετι τουτου λαλουντος ηλθεν ετερος αγγελος και ειπεν προς ιωβ πυρ επεσεν εκ του ουρανου και κατεκαυσεν τα προβατα και τους ποιμενας κατεφαγεν ομοιως και σωθεις εγω μονος ηλθον του απαγγειλαι σοι
Еще он говорил, как приходит другой и сказывает: Халдеи расположились тремя отрядами и бросились на верблюдов и взяли их, а отроков поразили острием меча; и спасся только я один, чтобы возвестить тебе.
ετι τουτου λαλουντος ηλθεν ετερος αγγελος και ειπεν προς ιωβ οι ιππεις εποιησαν ημιν κεφαλας τρεις και εκυκλωσαν τας καμηλους και ηχμαλωτευσαν αυτας και τους παιδας απεκτειναν εν μαχαιραις εσωθην δε εγω μονος και ηλθον του απαγγειλαι σοι
и вот, большой ветер пришел от пустыни и охватил четыре угла дома, и дом упал на отроков, и они умерли; и спасся только я один, чтобы возвестить тебе.
εξαιφνης πνευμα μεγα επηλθεν εκ της ερημου και ηψατο των τεσσαρων γωνιων της οικιας και επεσεν η οικια επι τα παιδια σου και ετελευτησαν εσωθην δε εγω μονος και ηλθον του απαγγειλαι σοι
и сказал: наг я вышел из чрева матери моей, наг и возвращусь. Господь дал, Господь и взял; да будет имя Господне благословенно!
αυτος γυμνος εξηλθον εκ κοιλιας μητρος μου γυμνος και απελευσομαι εκει ο κυριος εδωκεν ο κυριος αφειλατο ως τω κυριω εδοξεν ουτως και εγενετο ειη το ονομα κυριου ευλογημενον
И сказал Господь сатане: обратил ли ты внимание твое на раба Моего Иова? ибо нет такого, как он, на земле: человек непорочный, справедливый, богобоязненный и удаляющийся от зла, и доселе тверд в своей непорочности; а ты возбуждал Меня против него, чтобы погубить его безвинно.
ειπεν δε ο κυριος προς τον διαβολον προσεσχες ουν τω θεραποντι μου ιωβ οτι ουκ εστιν κατ αυτον των επι της γης ανθρωπος ακακος αληθινος αμεμπτος θεοσεβης απεχομενος απο παντος κακου ετι δε εχεται ακακιας συ δε ειπας τα υπαρχοντα αυτου δια κενης απολεσαι
И сказала ему жена его: ты все еще тверд в непорочности твоей! похули Бога и умри.
χρονου δε πολλου προβεβηκοτος ειπεν αυτω η γυνη αυτου μεχρι τινος καρτερησεις λεγων [2:9α] ιδου αναμενω χρονον ετι μικρον προσδεχομενος την ελπιδα της σωτηριας μου [2:9β] ιδου γαρ ηφανισται σου το μνημοσυνον απο της γης υιοι και θυγατερες εμης κοιλιας ωδινες και πονοι ους εις το κενον εκοπιασα μετα μοχθων [2:9χ] συ τε αυτος εν σαπρια σκωληκων καθησαι διανυκτερευων αιθριος [2:9δ] καγω πλανητις και λατρις τοπον εκ τοπου περιερχομενη και οικιαν εξ οικιας προσδεχομενη τον ηλιον ποτε δυσεται ινα αναπαυσωμαι των μοχθων και των οδυνων αι με νυν συνεχουσιν [2:9ε] αλλα ειπον τι ρημα εις κυριον και τελευτα
за то, что не затворила дверей чрева [матери] моей и не сокрыла горести от очей моих!
οτι ου συνεκλεισεν πυλας γαστρος μητρος μου απηλλαξεν γαρ αν πονον απο οφθαλμων μου
Зачем приняли меня колени? зачем было мне сосать сосцы?
ινα τι δε συνηντησαν μοι γονατα ινα τι δε μαστους εθηλασα
Вздохи мои предупреждают хлеб мой, и стоны мои льются, как вода,
προ γαρ των σιτων μου στεναγμος μοι ηκει δακρυω δε εγω συνεχομενος φοβω
ибо ужасное, чего я ужасался, то и постигло меня; и чего я боялся, то и пришло ко мне.
φοβος γαρ ον εφροντισα ηλθεν μοι και ον εδεδοικειν συνηντησεν μοι
Нет мне мира, нет покоя, нет отрады: постигло несчастье.
ουτε ειρηνευσα ουτε ησυχασα ουτε ανεπαυσαμην ηλθεν δε μοι οργη
И вот, ко мне тайно принеслось слово, и ухо мое приняло нечто от него.
ει δε τι ρημα αληθινον εγεγονει εν λογοις σου ουθεν αν σοι τουτων κακον απηντησεν ποτερον ου δεξεται μου το ους εξαισια παρ αυτου
объял меня ужас и трепет и потряс все кости мои.
φρικη δε μοι συνηντησεν και τρομος και μεγαλως μου τα οστα συνεσεισεν
И дух прошел надо мною; дыбом стали волосы на мне.
και πνευμα επι προσωπον μου επηλθεν εφριξαν δε μου τριχες και σαρκες
Он стал, — но я не распознал вида его, — только облик был пред глазами моими; тихое веяние, — и я слышу голос:
ανεστην και ουκ επεγνων ειδον και ουκ ην μορφη προ οφθαλμων μου αλλ η αυραν και φωνην ηκουον
Видел я, как глупец укореняется, и тотчас проклял дом его.
εγω δε εωρακα αφρονας ριζαν βαλλοντας αλλ ευθεως εβρωθη αυτων η διαιτα
Но я к Богу обратился бы, предал бы дело мое Богу,
ου μην δε αλλα εγω δεηθησομαι κυριου κυριον δε τον παντων δεσποτην επικαλεσομαι
о, если бы верно взвешены были вопли мои, и вместе с ними положили на весы страдание мое!
ει γαρ τις ιστων στησαι μου την οργην τας δε οδυνας μου αραι εν ζυγω ομοθυμαδον
Оно верно перетянуло бы песок морей! От того слова мои неистовы.
και δη αμμου παραλιας βαρυτερα εσται αλλ ως εοικεν τα ρηματα μου εστιν φαυλα
Ибо стрелы Вседержителя во мне; яд их пьет дух мой; ужасы Божии ополчились против меня.
βελη γαρ κυριου εν τω σωματι μου εστιν ων ο θυμος αυτων εκπινει μου το αιμα οταν αρξωμαι λαλειν κεντουσι με
До чего не хотела коснуться душа моя, то составляет отвратительную пищу мою.
ου δυναται γαρ παυσασθαι μου η ψυχη βρομον γαρ ορω τα σιτα μου ωσπερ οσμην λεοντος
О, когда бы сбылось желание мое и чаяние мое исполнил Бог!
ει γαρ δωη και ελθοι μου η αιτησις και την ελπιδα μου δωη ο κυριος
О, если бы благоволил Бог сокрушить меня, простер руку Свою и сразил меня!
αρξαμενος ο κυριος τρωσατω με εις τελος δε μη με ανελετω
Это было бы еще отрадою мне, и я крепился бы в моей беспощадной болезни, ибо я не отвергся изречений Святого.
ειη δε μου πολις ταφος εφ ης επι τειχεων ηλλομην επ αυτης ου μη φεισωμαι ου γαρ εψευσαμην ρηματα αγια θεου μου
Что за сила у меня, чтобы надеяться мне? и какой конец, чтобы длить мне жизнь мою?
τις γαρ μου η ισχυς οτι υπομενω η τις μου ο χρονος οτι ανεχεται μου η ψυχη
Твердость ли камней твердость моя? и медь ли плоть моя?
μη ισχυς λιθων η ισχυς μου η αι σαρκες μου εισιν χαλκειαι
Есть ли во мне помощь для меня, и есть ли для меня какая опора?
η ουκ επ αυτω επεποιθειν βοηθεια δε απ εμου απεστιν
К страждущему должно быть сожаление от друга его, если только он не оставил страха к Вседержителю.
απειπατο με ελεος επισκοπη δε κυριου υπερειδεν με
Но братья мои неверны, как поток, как быстро текущие ручьи,
ου προσειδον με οι εγγυτατοι μου ωσπερ χειμαρρους εκλειπων η ωσπερ κυμα παρηλθον με
которые черны от льда и в которых скрывается снег.
οιτινες με διευλαβουντο νυν επιπεπτωκασιν μοι ωσπερ χιων η κρυσταλλος πεπηγως
Так и вы теперь ничто: увидели страшное и испугались.
αταρ δε και υμεις επεβητε μοι ανελεημονως ωστε ιδοντες το εμον τραυμα φοβηθητε
и избавьте меня от руки врага, и от руки мучителей выкупите меня?
ωστε σωσαι με εξ εχθρων η εκ χειρος δυναστων ρυσασθαι με
Научите меня, и я замолчу; укажите, в чем я погрешил.
διδαξατε με εγω δε κωφευσω ει τι πεπλανημαι φρασατε μοι
Вы придумываете речи для обличения? На ветер пускаете слова ваши.
ουδε ο ελεγχος υμων ρημασιν με παυσει ουδε γαρ υμων φθεγμα ρηματος ανεξομαι
Есть ли на языке моем неправда? Неужели гортань моя не может различить горечи?
ου γαρ εστιν εν γλωσση μου αδικον η ο λαρυγξ μου ουχι συνεσιν μελετα
так я получил в удел месяцы суетные, и ночи горестные отчислены мне.
ουτως καγω υπεμεινα μηνας κενους νυκτες δε οδυνων δεδομεναι μοι εισιν
Тело мое одето червями и пыльными струпами; кожа моя лопается и гноится.
φυρεται δε μου το σωμα εν σαπρια σκωληκων τηκω δε βωλακας γης απο ιχωρος ξυων
Дни мои бегут скорее челнока и кончаются без надежды.
ο δε βιος μου εστιν ελαφροτερος λαλιας απολωλεν δε εν κενη ελπιδι
Вспомни, что жизнь моя дуновение, что око мое не возвратится видеть доброе.
μνησθητι ουν οτι πνευμα μου η ζωη και ουκετι επανελευσεται ο οφθαλμος μου ιδειν αγαθον
Не увидит меня око видевшего меня; очи Твои на меня, — и нет меня.
ου περιβλεψεται με οφθαλμος ορωντος με οι οφθαλμοι σου εν εμοι και ουκετι ειμι
Не буду же я удерживать уст моих; буду говорить в стеснении духа моего; буду жаловаться в горести души моей.
αταρ ουν ουδε εγω φεισομαι τω στοματι μου λαλησω εν αναγκη ων ανοιξω πικριαν ψυχης μου συνεχομενος
Разве я море или морское чудовище, что Ты поставил надо мною стражу?
ποτερον θαλασσα ειμι η δρακων οτι κατεταξας επ εμε φυλακην
Когда подумаю: утешит меня постель моя, унесет горесть мою ложе мое,
ειπα οτι παρακαλεσει με η κλινη μου ανοισω δε προς εμαυτον ιδια λογον τη κοιτη μου
ты страшишь меня снами и видениями пугаешь меня;
εκφοβεις με ενυπνιοις και εν οραμασιν με καταπλησσεις
и душа моя желает лучше прекращения дыхания, лучше смерти, нежели [сбережения] костей моих.
απαλλαξεις απο πνευματος μου την ψυχην μου απο δε θανατου τα οστα μου
Опротивела мне жизнь. Не вечно жить мне. Отступи от меня, ибо дни мои суета.
ου γαρ εις τον αιωνα ζησομαι ινα μακροθυμησω αποστα απ εμου κενος γαρ μου ο βιος
Доколе же Ты не оставишь, доколе не отойдешь от меня, доколе не дашь мне проглотить слюну мою?
εως τινος ουκ εας με ουδε προιη με εως αν καταπιω τον πτυελον μου εν οδυνη