G1656 в Новом Завете

καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἰς γενεὰς γενεῶν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν

і міласэрнасьць Ягоная з пакаленьня ў пакаленьне для тых, якія баяцца Яго.

і ласка Ягоная ў роды родаў да тых, што баяцца Яго;

і міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне тым, што баяцца Яго.

І міласэрдзе Ягонае ад роду да роду да тых, што баяцца Яго.

і міласьць Яго ў роды радоў для тых, што баяцца Яго.

і міласэрнасць Яго ў ро́ды ро́даў да тых, што баяцца Яго;

І міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне над тымі, хто Яго баіцца.

і Яго міласэрнасць — на пакаленні і пакаленні тых, што Яго баяцца.

і міласэрнасьць Ягоная ў роды радоў для тых, што баяцца Яго.

І міласьць Яго з роду ў род для тых, хто баяцца Яго.

і міласэрдзе ягона з пакаленьня ў пакаленьні для тых, што баяцца яго.

ἀντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ μνησθῆναι ἐλέους

Падтрымаў Ізраіля, юнака Свайго, успомніў пра міласэрнасьць,

прыгарнуў Ізраіля, слугу Свайго, памятаючы пра міласэрнасьць;

Прытуліў Ізраэля, слугу Свайго, памятаючы на міласэрнасць,

Памог Ізраелю, слузе Свайму, памятуючы на міласэрдзе,

Прыняў Ізраіля, слугу свайго, успомніў міласьць,

прыхіну́ў Ізра́іля, слугу́ Свайго, па́мятаючы пра міласць, —

Прыняў свайго слугу Ізраэля, памятаючы пра сваю міласэрнасць,

Ён прыйшоў на дапамогу Ізраілю, Свайму слузе, памятаючы пра міласэрнасць, —

падтрымаў Ізраэля, служку Ягонага, успомніў пра літасьць,

Успаняў Ізраіля, слугу Свайго, памянуўшы міласэрдзем Сваім;

Прыняў Ізраіля, слугу свайго, успомніўшы аб міласэрдзі сваім.

καὶ ἤκουσαν οἱ περίοικοι καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ὅτι ἐμεγάλυνεν κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ μετ' αὐτῆς καὶ συνέχαιρον αὐτῇ

І пачулі суседзі і сваякі ейныя, што ўзьвялічыў Госпад міласэрнасьць Сваю над ёю, і цешыліся з ёю.

І пачулі суседзі і родзічы ейныя, што прасьцёр Гасподзь ласку Сваю над ёю, і радаваліся зь ёю.

Яе суседзі і сваякі, пачуўшы, што ўзвялічыў Госпад у ёй Сваю міласэрнасць, радаваліся разам з ёю.

І пачулі суседзі а сваякі ейныя, як Спадар узьвялічыў міласэрдзе над ёй, і цешыліся зь ёю.

І пачулі сусе́дзі ды сваякі яе́, што ўзьвялічыў Госпад міласьць сваю над ёю, і це́шыліся з ёю.

І пачулі суседзі і сваякі яе, што прымножыў Гасподзь міласць Сваю да яе і радаваліся з ёю.

Калі пачулі суседзі і сваякі яе, што Пан учыніў вялікай міласэрнасць сваю да яе, радаваліся разам з ёю.

І яе суседзі і сваякі пачулі, што ўзвялічыў Госпад Сваю міласэрнасць да яе, і цешыліся з ёю.

І пачулі суседзі ды сваякі ейныя, што Госпад явіў вялікую літасьць Ягоную над ёй і радаваліся зь ёю.

І дачуліся суседзі й сваякі яе, што абдарыў яе Гаспад міласьцю Сваею, і радаваліся з ёю.

І пачулі суседзі і сваякі яе, што ўзвялічыў Пан міласэрдзе сваё над ёю — і цешыліся з ёю.

ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ

учыніць міласэрнасьць бацькам нашым і ўзгадаць сьвяты запавет Свой,

учыніць міласэрнасьць бацькам нашым і ўспомніць сьвятую дамову Сваю,

каб учыніць міласэрнасць бацькам нашым і ўспомніць святы запавет Свой,

Што зьдзее міласэрдзе айцом нашым і ўспомне сьвятую ўмову Сваю,

і ўчы́ніць ла́ску бацьком нашым і спамяне́ сьвяты тастамант свой,

каб зрабіць міласць бацька́м нашым і ўспомніць запаве́т Свой святы́,

Каб праявіць міласэрнасць да айцоў нашых і нагадаць пра святы запавет свой.

створыць міласэрнасць нашым бацькам і ўспомніць Свой святы запавет,

учыніць літасьць ба́цькам нашым і ўспомніць Запавет Свой сьвяты,

Праявіць міласьць да бацькоў нашых і ўспамяне Сьвяты Запавет Свой.

каб учыніць міласэрдзе з айцамі нашымі і ўспомніць свой сьвяты тэстамэнт,

διὰ σπλάγχνα ἐλέους θεοῦ ἡμῶν ἐν οἷς ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἀνατολὴ ἐξ ὕψους

праз унутраную міласэрнасьць Бога нашага, у якой адведаў нас Усход з вышыні,

праз шчырую міласэрнасьць Бога нашага, якой наведаў нас Усход з вышыні,

праз міласэрнасць бязмежную Бога нашага, у якой Усход наведаў нас, сыходзячы з вышыняў,

Пераз чульлівае міласэрдзе Бога нашага, як із вышыні Золак даведаўся да нас,

па ўну́транаму міласэрдзю Бога нашага, якім адве́даў нас Усход з вышыні,

па сардэчнай міласці Бога нашага, якою наве́даў нас Усход з вышынí,

дзякуючы сардэчнай міласэрнасці нашага Бога, у якой наведаў нас Усход з вышыні;

праз сардэчную міласэрнасць нашага Бога, у якой наведае2 нас Усход з вышыні,

па прычыне сардэчнай літасьці Бога нашага, у каторай адведаў нас Усход з вышынí,

Праз міласэрную літасьць Бога нашага, у якой адведаў нас Усход з вышыняў,

дзеля нутранога міласэрдзя Бога нашага, праз якое адведаў нас усход з вышыні,

ὁ δὲ εἶπεν Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ' αὐτοῦ εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως

Ён сказаў: «Той, які зьлітаваўся над ім». Тады Ісус сказаў яму: «Ідзі і ты рабі гэтак».

Ён сказаў: той, які зрабіў яму міласьць. Тады Ісус сказаў яму: ідзі, і ты рабі гэтак сама.

Ён сказаў: «Той, хто аказаў яму міласэрнасць». І сказаў яму Ісус: «Ідзі і ты рабі падобна».

І ён сказаў: «Тый, што зьмілаваўся над ім». І сказаў яму Ісус: «Ідзі, і ты рабі таксама».

Ён сказаў: той, што зьлітаваўся над ім. Тады Ісус сказаў яму: ідзі й ты рабі гэтак.

Ён сказаў: той, што ўчыніў міласць яму. Сказаў жа яму Іісус: ідзі, і ты рабі гэ́так.

Ён сказаў: «Той, хто паступіў з ім міласэрна». Тады Езус сказаў яму: «Ідзі і ты рабі так».

Ён жа сказаў: Той, хто зрабіў яму ласку. — І Ісус сказаў яму: Ідзі, і ты рабі гэтак.

Ён жа сказаў: той, хто ўчыніў міласэрнасьць да яго. Тады сказаў яму Ісус: ідзі і ты рабі гэтак.

І той адказаў: — каторы, зьлітаваўся над ім; Ісус-жа сказаў яму: — ідзі й ты рабі гэтак.

А ён сказаў: Той, хто ўчыніў над ім міласэрдзе. І сказаў яму Езус: Ідзі, і ты рабі таксама.