G444 в Новом Завете

μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λήψεταί τι παρὰ τοῦ κυρίου

Дык няхай не мяркуе гэтакі чалавек, што нешта атрымае ад Госпада.

Хай не спадзяецца такі чалавек атрымаць што-небудзь ад Госпада.

Хай гэткі чалавек не спадзяецца атрымаць што-колечы ад Госпада,

Дык няхай такая людзіна не гадае, што яна адзяржыць што-колечы ад Спадара.

Дык няхай ня думае гэткі чалаве́к, што не́шта дастане ад Госпада.

няхай жа не спадзяе́цца такі чалавек атрыма́ць нешта ад Госпада.

Няхай гэты чалавек не думае, што атрымае нешта ад Пана,

Бо няхай той чалавек не думае, што ён атрымае нешта ад Госпада,

Дык няхай ня думае гэткі чалавек, што нешта дастане ад Госпада.

Гэткі чалавек хай не спадзяецца атрымаць што ад Бога.

Ὥστε ἀδελφοί μου ἀγαπητοί ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι βραδὺς εἰς ὀργήν

Так што, браты мае ўлюбёныя, усякі чалавек няхай будзе хуткі, каб слухаць, павольны, каб гаварыць, павольны на гнеў,

Дык вось, браты мае любасныя, кожны чалавек няхай будзе борзды ў слуханьні, марудлівы ў словах, марудлівы ў гневе;

Ведайце, браты мае дарагія: хай кожны чалавек будзе хуткі да слухання, павольны да гутаркі ды няскоры да злосці.

Дык, браты мае любовыя, няхай кажная людзіна будзе борздая да слуханьня, памальная да гавары, памальная да гневу;

Дык вось, браты маі ўмілаваныя, усякі чалаве́к няхай будзе хуткі паслухаць, павольны гаварыць, няскоры гне́вацца,

Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, няхай кожны чалавек будзе хуткі да слу́хання, няспе́шны да гаварэ́ння, няспе́шны да гневу,

Ведайце, мае ўмілаваныя браты: няхай кожны чалавек слухае з ахвотай, але не будзе ахвочы да размоў, не будзе ахвочы да гневу.

Ведайце2, браты мае ўлюбёныя: няхай жа кожны чалавек будзе хуткі, каб слухаць, марудлівы, каб сказаць, марудлівы — гневацца;

Дык вось, браты мае любасныя, усякі чалавек няхай будзе хуткі выслухаць, павольны сказаць, павольны на гнеў.

Вы гэта ведаеце, браты мае мілыя. Хай, восьжа, кажны чалавек хуткі будзе да слухання, а спавольны да гутаркі й спавольны да гневу*.

θέλεις δὲ γνῶναι ὦ ἄνθρωπε κενέ ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν

Але ці хочаш ведаць, чалавек нікчэмны, што вера без учынкаў мёртвая?

Але ці хочаш ведаць, марны чалавеча, што вера бязь дзеяў мёртвая?

Хочаш ведаць, нікчэмны чалавеча, што вера без учынкаў мёртвая?

Але ці хочаш верыць, марны чалавеча, што вера бяз учынкаў мертвая?

Але ці хочаш ве́даць, чалаве́ча нікчэмны, што ве́ра бяз учынкаў мёртвая?

Дык хочаш ве́даць ты, чалавек бязду́мны, што вера без спраў мёртвая?

Але ці хочаш ведаць, пусты чалавеча, што вера без учынкаў мёртвая?

Але ці хочаш ведаць, о пусты чалавеча, што вера без учынкаў бескарысная?3

Ці хочаш ведаць чалавеча бясплодны, што вера бяз учынкаў мёртвая?

Ці хочаш ведаць, чалавеча нікчомы, што вера без учынкаў ёсьць мяртвай?

ὁρᾶτε τοίνυν ὅτι ἐξ ἔργων δικαιοῦται ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἐκ πίστεως μόνον

Дык паглядзіце, што чалавек апраўдваецца праз учынкі, а не праз веру толькі.

Ці бачыце, што чалавек апраўдваецца дзеямі, а ня вераю толькі?

Бачыце, што ўчынкі апраўдваюць чалавека, а не толькі вера?

Ці бачыце, што чалавек правіцца ўчынкамі, а ня вераю толькі?

Ці бачыце, што чалаве́к апраўдываецца ўчынкамі, а ня ве́раю толькі?

Бачыце, што справамі апра́ўдваецца чалавек, а не толькі вераю?

Бачыце, што чалавек апраўдваецца праз учынкі, а не толькі праз веру.

Вы бачыце, што чалавек апраўдваецца ўчынкамі, а не толькі вераю.

Такім чынам вы бачыце, што на падставе ўчынкаў прызнаецца чалавек праведным, а ня на падставе толькі адной веры?

Бачыце, як учынкі апраўдваюць чалавека, а не сама толькі вера.

τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι ἀκατάσχετον κακόν μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου

а языка ніхто з людзей утаймаваць ня можа; ён — нястрымнае ліха, поўны сьмяротнай атруты.

а язык утаймаваць ніхто зь людзей ня можа: гэта — неўтаймавальнае ліха; ён поўны сьмяротнай атруты.

Языка ж ніводзін чалавек не можа ўтаймаваць; і гэта — несупыннае ліха, поўнае смертаноснай атруты.

А языка ніхто зь людзёў услышыць ня можа: гэта няўзьдзержнае ліха, поўны сьмяротнае атруты.

а ўгамаваць языка ніхто з людзей ня можа: гэта — нястрымнае зло; ён напоўнены сьмяротнаю атрутаю.

язык жа ніхто з людзей утаймава́ць не можа: гэта нястры́мнае зло, поўнае атру́ты смертано́снай.

аднак ніхто з людзей не можа ўтаймаваць язык — нястрымнае зло, поўнае смяротнай атруты.

а языка ўтаймаваць ніхто з людзей не можа: ён неўтаймаванае ліха, поўны смяротнай атруты.

а язык ніхто зь людзей утаймаваць ня можа: (ён) — нястрымнае зло; (ён) напоўнены сьмяротнай атрутаю.

а вось языка ніхто з людзей утамаваць ня можа, гэта неакілзанае зло, поўнае сьмерцяноснага яду.

ἐν αὐτῇ εὐλογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ πατέρα καὶ ἐν αὐτῇ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθ' ὁμοίωσιν θεοῦ γεγονότας

Ім дабраслаўляем Бога і Айца і ім праклінаем людзей, што створаны на падабенства Бога;

Ім дабраславім Бога і Айца, і ім праклінаем людзей, створаных у падабенстве да Бога.

Ім дабраслаўляем Госпада і Айца ды ім жа праклінаем людзей, якія створаны на падабенства Божае.

Ім дабраславім Спадара а Айца, ім клінем людзёў, на падобнасьць Божую ўчыненых:

Ім славім Бога і Айца — і ім праклінаем людзе́й, што створаны на ўзор Бога;

Ім благаслаўля́ем Бога і Айца, і ім пракліна́ем людзе́й, ство́раных па падабе́нству Божаму:

Ім мы благаслаўляем Пана і Айца і ім праклінаем людзей, створаных на Божае падабенства.

Ім мы добраслаўляем Госпада5 і Бацьку і ім праклінаем людзей, створаных па падабенству Божаму;

Ім багаслаўляем і Бога Бацьку, і ім праклінаем людзей, што створаны па падабенству Бога.

Ім хвалім Бога й Айца і ім-жа праклінаем людзей, створаных на Божую падобу.

Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν καὶ προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ

Ільля быў чалавек, падобны да нас, і малітваю памаліўся, каб не ішоў дождж, і не ішоў дождж на зямлю тры гады і шэсьць месяцаў.

Ільля быў чалавек падобны на вас, і малітваю памаліўся, каб ня было дажджу: і ня падаў дождж на зямлю тры гады і шэсьць месяцаў;

Ілля быў чалавекам, падобным да нас, але малітваю маліўся, каб не было дажджу, і не ішоў дождж на зямлю тры гады і шэсць месяцаў.

Ільля быў чалавек падобны жарсьцьмі да нас, і малітваю памаліўся, каб ня было дажджу: і ня было дажджу на зямлі тры гады і шэсьць месяцаў;

Ільля быў чалаве́к, падобны да нас, і малітваю памаліўся, каб ня было дажджу: і ня падаў дождж на зямлю тры гады і шэсьць ме́сяцаў.

Ілія́ быў чалаве́кам падо́бным да нас і малітваю памалíўся ён, каб не было́ дажджу́: і не было́ дажджу́ на зямлі тры гады і шэсць месяцаў;

Ілля быў чалавекам, падобным да нас. Ён памаліўся моцна, каб не было дажджу, і не было дажджу на зямлі тры гады і шэсць месяцаў.

Ілія быў чалавек падобны да нас і малітваю памаліўся, каб не было дажджу, і не ішоў дождж на зямлю тры гады і шэсць месяцаў;

Ільля быў чалавек падобны да нас, і малітваю памаліўся, каб ня было дажджу: і ня было дажджу на зямлі тры гады і шэсьць месяцаў.

Гальяш быў чалавек падобны нам, падлеглы цярпенню, а як малітваю памаліўся, каб ня было дажджу на зямлі, дык і ня было праз тры годы й шэсьць месяцаў. (ІІІ Кн. Кар. 17−18).*