Библия › Стронг › G1519 › в тексте Библии
Фильтр: Иов. Найдено: 92 стиха (всего 4924).
Когда круг пиршественных дней совершался, Иов посылал [за ними] и освящал их и, вставая рано утром, возносил всесожжения по числу всех их. Ибо говорил Иов: может быть, сыновья мои согрешили и похулили Бога в сердце своем. Так делал Иов во все [такие] дни.
και ως αν συνετελεσθησαν αι ημεραι του ποτου απεστελλεν ιωβ και εκαθαριζεν αυτους ανισταμενος το πρωι και προσεφερεν περι αυτων θυσιας κατα τον αριθμον αυτων και μοσχον ενα περι αμαρτιας περι των ψυχων αυτων ελεγεν γαρ ιωβ μηποτε οι υιοι μου εν τη διανοια αυτων κακα ενενοησαν προς θεον ουτως ουν εποιει ιωβ πασας τας ημερας
но простри руку Твою и коснись всего, что у него, — благословит ли он Тебя?
αλλα αποστειλον την χειρα σου και αψαι παντων ων εχει ει μην εις προσωπον σε ευλογησει
но простри руку Твою и коснись кости его и плоти его, — благословит ли он Тебя?
ου μην δε αλλα αποστειλας την χειρα σου αψαι των οστων αυτου και των σαρκων αυτου ει μην εις προσωπον σε ευλογησει
И сказала ему жена его: ты все еще тверд в непорочности твоей! похули Бога и умри.
χρονου δε πολλου προβεβηκοτος ειπεν αυτω η γυνη αυτου μεχρι τινος καρτερησεις λεγων [2:9α] ιδου αναμενω χρονον ετι μικρον προσδεχομενος την ελπιδα της σωτηριας μου [2:9β] ιδου γαρ ηφανισται σου το μνημοσυνον απο της γης υιοι και θυγατερες εμης κοιλιας ωδινες και πονοι ους εις το κενον εκοπιασα μετα μοχθων [2:9χ] συ τε αυτος εν σαπρια σκωληκων καθησαι διανυκτερευων αιθριος [2:9δ] καγω πλανητις και λατρις τοπον εκ τοπου περιερχομενη και οικιαν εξ οικιας προσδεχομενη τον ηλιον ποτε δυσεται ινα αναπαυσωμαι των μοχθων και των οδυνων αι με νυν συνεχουσιν [2:9ε] αλλα ειπον τι ρημα εις κυριον και τελευτα
Но он сказал ей: ты говоришь как одна из безумных: неужели доброе мы будем принимать от Бога, а злого не будем принимать? Во всем этом не согрешил Иов устами своими.
ο δε εμβλεψας ειπεν αυτη ωσπερ μια των αφρονων γυναικων ελαλησας ει τα αγαθα εδεξαμεθα εκ χειρος κυριου τα κακα ουχ υποισομεν εν πασιν τουτοις τοις συμβεβηκοσιν αυτω ουδεν ημαρτεν ιωβ τοις χειλεσιν εναντιον του θεου
День тот да будет тьмою; да не взыщет его Бог свыше, и да не воссияет над ним свет!
η ημερα εκεινη ειη σκοτος και μη αναζητησαι αυτην ο κυριος ανωθεν μηδε ελθοι εις αυτην φεγγος
Ночь та, — да обладает ею мрак, да не сочтется она в днях года, да не войдет в число месяцев!
καταραθειη η ημερα και η νυξ εκεινη απενεγκαιτο αυτην σκοτος μη ειη εις ημερας ενιαυτου μηδε αριθμηθειη εις ημερας μηνων
Да померкнут звезды рассвета ее: пусть ждет она света, и он не приходит, и да не увидит она ресниц денницы
σκοτωθειη τα αστρα της νυκτος εκεινης υπομειναι και εις φωτισμον μη ελθοι και μη ιδοι εωσφορον ανατελλοντα
униженных поставляет на высоту, и сетующие возносятся во спасение.
τον ποιουντα ταπεινους εις υψος και απολωλοτας εξεγειροντα
О, если бы благоволил Бог сокрушить меня, простер руку Свою и сразил меня!
αρξαμενος ο κυριος τρωσατω με εις τελος δε μη με ανελετω
Но прошу вас, взгляните на меня; буду ли я говорить ложь пред лицем вашим?
νυνι δε εισβλεψας εις προσωπα υμων ου ψευσομαι
Редеет облако и уходит; так нисшедший в преисподнюю не выйдет,
ωσπερ νεφος αποκαθαρθεν απ ουρανου εαν γαρ ανθρωπος καταβη εις αδην ουκετι μη αναβη
не возвратится более в дом свой, и место его не будет уже знать его.
ουδ ου μη επιστρεψη ετι εις τον ιδιον οικον ουδε μη επιγνω αυτον ετι ο τοπος αυτου
Опротивела мне жизнь. Не вечно жить мне. Отступи от меня, ибо дни мои суета.
ου γαρ εις τον αιωνα ζησομαι ινα μακροθυμησω αποστα απ εμου κενος γαρ μου ο βιος
Что такое человек, что Ты столько ценишь его и обращаешь на него внимание Твое,
τι γαρ εστιν ανθρωπος οτι εμεγαλυνας αυτον η οτι προσεχεις τον νουν εις αυτον
посещаешь его каждое утро, каждое мгновение испытываешь его?
η επισκοπην αυτου ποιηση εως το πρωι και εις αναπαυσιν αυτον κρινεις
И зачем бы не простить мне греха и не снять с меня беззакония моего? ибо, вот, я лягу в прахе; завтра поищешь меня, и меня нет.
και δια τι ουκ εποιησω της ανομιας μου ληθην και καθαρισμον της αμαρτιας μου νυνι δε εις γην απελευσομαι ορθριζων δε ουκετι ειμι
Если захочет вступить в прение с Ним, то не ответит Ему ни на одно из тысячи.
εαν γαρ βουληται κριθηναι αυτω ου μη υπακουση αυτω ινα μη αντειπη προς ενα λογον αυτου εκ χιλιων
Земля отдана в руки нечестивых; лица судей ее Он закрывает. Если не Он, то кто же?
παραδεδονται γαρ εις χειρας ασεβους προσωπα κριτων αυτης συγκαλυπτει ει δε μη αυτος τις εστιν
Ибо Он не человек, как я, чтоб я мог отвечать Ему и идти вместе с Ним на суд!
ου γαρ ει ανθρωπος κατ εμε ω αντικρινουμαι ινα ελθωμεν ομοθυμαδον εις κρισιν
Вспомни, что Ты, как глину, обделал меня, и в прах обращаешь меня?
μνησθητι οτι πηλον με επλασας εις δε γην με παλιν αποστρεφεις
оно увеличивается. Ты гонишься за мною, как лев, и снова нападаешь на меня и чудным являешься во мне.
αγρευομαι γαρ ωσπερ λεων εις σφαγην παλιν δε μεταβαλων δεινως με ολεκεις
пусть бы я, как небывший, из чрева перенесен был во гроб!
και ωσπερ ουκ ων εγενομην δια τι γαρ εκ γαστρος εις μνημα ουκ απηλλαγην
прежде нежели отойду, — и уже не возвращусь, — в страну тьмы и сени смертной,
προ του με πορευθηναι οθεν ουκ αναστρεψω εις γην σκοτεινην και γνοφεραν
в страну мрака, каков есть мрак тени смертной, где нет устройства, [где] темно, как самая тьма.
εις γην σκοτους αιωνιου ου ουκ εστιν φεγγος ουδε οραν ζωην βροτων
Можешь ли ты исследованием найти Бога? Можешь ли совершенно постигнуть Вседержителя?
η ιχνος κυριου ευρησεις η εις τα εσχατα αφικου α εποιησεν ο παντοκρατωρ
Посмешищем стал я для друга своего, я, который взывал к Богу, и которому Он отвечал, посмешищем — [человек] праведный, непорочный.
δικαιος γαρ ανηρ και αμεμπτος εγενηθη εις χλευασμα
Так презрен по мыслям сидящего в покое факел, приготовленный для спотыкающихся ногами.
εις χρονον γαρ τακτον ητοιμαστο πεσειν υπο αλλους οικους τε αυτου εκπορθεισθαι υπο ανομων
открывает глубокое из среды тьмы и выводит на свет тень смертную;
ανακαλυπτων βαθεα εκ σκοτους εξηγαγεν δε εις φως σκιαν θανατου
О, если бы вы только молчали! это было бы [вменено] вам в мудрость.
ειη δε υμιν κωφευσαι και αποβησεται υμιν εις σοφιαν
И это уже в оправдание мне, потому что лицемер не пойдет пред лице Его!
και τουτο μοι αποβησεται εις σωτηριαν ου γαρ εναντιον αυτου δολος εισελευσεται
и ставишь в колоду ноги мои и подстерегаешь все стези мои, — гонишься по следам ног моих.
εθου δε μου τον ποδα εν κωλυματι εφυλαξας δε μου παντα τα εργα εις δε ριζας των ποδων μου αφικου
Если дни ему определены, и число месяцев его у Тебя, если Ты положил ему предел, которого он не перейдет,
εαν και μια ημερα ο βιος αυτου επι της γης αριθμητοι δε μηνες αυτου παρα σοι εις χρονον εθου και ου μη υπερβη
Теснишь его до конца, и он уходит; изменяешь ему лице и отсылаешь его.
ωσας αυτον εις τελος και ωχετο επεστησας αυτω το προσωπον και εξαπεστειλας
Разве совет Божий ты слышал и привлек к себе премудрость?
η συνταγμα κυριου ακηκοας εις δε σε αφικετο σοφια
Он не надеется спастись от тьмы; видит пред собою меч.
μη πιστευετω αποστραφηναι απο σκοτους εντεταλται γαρ ηδη εις χειρας σιδηρου
Он скитается за куском хлеба повсюду; знает, что уже готов, в руках у него день тьмы.
κατατετακται δε εις σιτα γυψιν οιδεν δε εν εαυτω οτι μενει εις πτωμα ημερα δε αυτον σκοτεινη στροβησει
И он селится в городах разоренных, в домах, в которых не живут, которые обречены на развалины.
αυλισθειη δε πολεις ερημους εισελθοι δε εις οικους αοικητους α δε εκεινοι ητοιμασαν αλλοι αποισονται
Ты покрыл меня морщинами во свидетельство против меня; восстает на меня изможденность моя, в лицо укоряет меня.
και επελαβου μου εις μαρτυριον εγενηθη και ανεστη εν εμοι το ψευδος μου κατα προσωπον μου ανταπεκριθη
Разинули на меня пасть свою; ругаясь бьют меня по щекам; все сговорились противм еня.
ακισιν οφθαλμων ενηλατο οξει επαισεν με εις σιαγονα ομοθυμαδον δε κατεδραμον επ εμοι
Предал меня Бог беззаконнику и в руки нечестивым бросил меня.
παρεδωκεν γαρ με ο κυριος εις χειρας αδικου επι δε ασεβεσιν ερριψεν με
Окружили меня стрельцы Его; Он рассекает внутренности мои и не щадит, пролил на землю желчь мою,
εκυκλωσαν με λογχαις βαλλοντες εις νεφρους μου ου φειδομενοι εξεχεαν εις την γην την χολην μου
А они ночь [хотят] превратить в день, свет приблизить к лицу тьмы.
νυκτα εις ημεραν εθηκαν φως εγγυς απο προσωπου σκοτους
В преисподнюю сойдет она и будет покоиться со мною в прахе.
η μετ εμου εις αδην καταβησονται η ομοθυμαδον επι χωματος καταβησομεθα
Изгонят его из света во тьму и сотрут его с лица земли.
απωσειεν αυτον εκ φωτος εις σκοτος
Даже малые дети презирают меня: поднимаюсь, и они издеваются надо мною.
οι δε εις τον αιωνα με απεποιησαντο οταν αναστω κατ εμου λαλουσιν
О, если бы записаны были слова мои! Если бы начертаны были они в книге
τις γαρ αν δωη γραφηναι τα ρηματα μου τεθηναι δε αυτα εν βιβλιω εις τον αιωνα
Хотя бы возросло до небес величие его, и голова его касалась облаков, —
εαν αναβη εις ουρανον αυτου τα δωρα η δε θυσια αυτου νεφων αψηται
как помет его, на веки пропадает он; видевшие его скажут: где он?
οταν γαρ δοκη ηδη κατεστηριχθαι τοτε εις τελος απολειται οι δε ιδοντες αυτον ερουσιν που εστιν
Нажитое трудом возвратит, не проглотит; по мере имения его будет и расплата его, а он не порадуется.
εις κενα και ματαια εκοπιασεν πλουτον εξ ου ου γευσεται ωσπερ στριφνος αμασητος ακαταποτος