БиблияСтронгG1473 › в тексте Библии

G1473 в Новом Завете

ἐγώ

Фильтр: Иов. Найдено: 310 стихов (всего 5697).

Показано до 50 на страницу Страница 5 из 7.
157

А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.

 

νυνι δε κατεγελασαν μου ελαχιστοι νυν νουθετουσιν με εν μερει ων εξουδενουν πατερας αυτων ους ουχ ηγησαμην ειναι αξιους κυνων των εμων νομαδων

И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.

 

και γε ισχυς χειρων αυτων ινα τι μοι επ αυτους απωλετο συντελεια

Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,

 

επανεστησαν μοι κλεπται

Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.

 

νυνι δε κιθαρα εγω ειμι αυτων και εμε θρυλημα εχουσιν

Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицем моим.

 

εβδελυξαντο δε με αποσταντες μακραν απο δε προσωπου μου ουκ εφεισαντο πτυελον

Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицем моим.

 

ανοιξας γαρ φαρετραν αυτου εκακωσεν με και χαλινον του προσωπου μου εξαπεστειλαν

С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.

 

επι δεξιων βλαστου επανεστησαν ποδα αυτων εξετειναν και ωδοποιησαν επ εμε τριβους απωλειας αυτων

А мою стезю испортили: все успели сделать к моей погибели неи мея помощника.

 

εξετριβησαν τριβοι μου εξεδυσεν γαρ μου την στολην

Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.

 

βελεσιν αυτου κατηκοντισεν με κεχρηται μοι ως βουλεται εν οδυναις πεφυρμαι

Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.

 

επιστρεφονται δε μου αι οδυναι ωχετο μου η ελπις ωσπερ πνευμα και ωσπερ νεφος η σωτηρια μου

И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.

 

και νυν επ εμε εκχυθησεται η ψυχη μου εχουσιν δε με ημεραι οδυνων

Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.

 

νυκτι δε μου τα οστα συγκεκαυται τα δε νευρα μου διαλελυται

С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.

 

εν πολλη ισχυι επελαβετο μου της στολης ωσπερ το περιστομιον του χιτωνος μου περιεσχεν με

Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.

 

ηγησαι δε με ισα πηλω εν γη και σποδω μου η μερις

Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне, — стою, а Ты [только] смотришь на меня.

 

κεκραγα δε προς σε και ουκ εισακουεις μου εστησαν και κατενοησαν με

Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.

 

επεβης δε μοι ανελεημονως χειρι κραταια με εμαστιγωσας

Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня

 

εταξας δε με εν οδυναις και απερριψας με απο σωτηριας

Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.

 

οιδα γαρ οτι θανατος με εκτριψει οικια γαρ παντι θνητω γη

Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричать при своем разрушении?

 

ει γαρ οφελον δυναιμην εμαυτον χειρωσασθαι η δεηθεις γε ετερου και ποιησει μοι τουτο

Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?

 

εγω δε επι παντι αδυνατω εκλαυσα εστεναξα δε ιδων ανδρα εν αναγκαις

Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.

 

εγω δε επεχων αγαθοις ιδου συνηντησαν μοι μαλλον ημεραι κακων

Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.

 

η κοιλια μου εξεζεσεν και ου σιωπησεται προεφθασαν με ημεραι πτωχειας

Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.

 

το δε δερμα μου εσκοτωται μεγαλως τα δε οστα μου απο καυματος

И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя — голосом плачевным.

 

απεβη δε εις παθος μου η κιθαρα ο δε ψαλμος μου εις κλαυθμον εμοι

Завет положил я с глазами моими, чтобы не помышлять мне о девице.

 

διαθηκην εθεμην τοις οφθαλμοις μου και ου συνησω επι παρθενον

Не видел ли Он путей моих, и не считал ли всех моих шагов?

 

ουχι αυτος οψεται οδον μου και παντα τα διαβηματα μου εξαριθμησεται

Если я ходил в суете, и если нога моя спешила на лукавство, —

 

ει δε ημην πεπορευμενος μετα γελοιαστων ει δε και εσπουδασεν ο πους μου εις δολον

пусть взвесят меня на весах правды, и Бог узнает мою непорочность.

 

ισταιη με αρα εν ζυγω δικαιω οιδεν δε ο κυριος την ακακιαν μου

Если стопы мои уклонялись от пути и сердце мое следовало за глазами моими, и если что-либо нечистое пристало к рукам моим,

 

ει εξεκλινεν ο πους μου εκ της οδου ει δε και τω οφθαλμω επηκολουθησεν η καρδια μου ει δε και ταις χερσιν μου ηψαμην δωρων

Если сердце мое прельщалось женщиною и я строил ковы у дверей моего ближнего, —

 

ει εξηκολουθησεν η καρδια μου γυναικι ανδρος ετερου ει και εγκαθετος εγενομην επι θυραις αυτης

пусть моя жена мелет на другого, и пусть другие издеваются над нею,

 

αρεσαι αρα και η γυνη μου ετερω τα δε νηπια μου ταπεινωθειη

Если я пренебрегал правами слуги и служанки моей, когда они имели спор со мною,

 

ει δε και εφαυλισα κριμα θεραποντος μου η θεραπαινης κρινομενων αυτων προς με

то что стал бы я делать, когда бы Бог восстал? И когда бы Он взглянул на меня, что мог бы я отвечать Ему?

 

τι γαρ ποιησω εαν ετασιν μου ποιησηται ο κυριος εαν δε και επισκοπην τινα αποκρισιν ποιησομαι

Не Он ли, Который создал меня во чреве, создал и его и равно образовал нас в утробе?

 

ποτερον ουχ ως και εγω εγενομην εν γαστρι και εκεινοι γεγονασιν γεγοναμεν δε εν τη αυτη κοιλια

Один ли я съедал кусок мой, и не ел ли от него и сирота?

 

ει δε και τον ψωμον μου εφαγον μονος και ουχι ορφανω μετεδωκα

Ибо с детства он рос со мною, как с отцом, и от чрева матери моей я руководил [вдову].

 

οτι εκ νεοτητος μου εξετρεφον ως πατηρ και εκ γαστρος μητρος μου ωδηγησα

не благословляли ли меня чресла его, и не был ли он согрет шерстью овец моих?

 

αδυνατοι δε ει μη ευλογησαν με απο δε κουρας αμνων μου εθερμανθησαν οι ωμοι αυτων

Если я поднимал руку мою на сироту, когда видел помощь себе у ворот,

 

ει επηρα ορφανω χειρα πεποιθως οτι πολλη μοι βοηθεια περιεστιν

то пусть плечо мое отпадет от спины, и рука моя пусть отломится от локтя,

 

αποσταιη αρα ο ωμος μου απο της κλειδος ο δε βραχιων μου απο του αγκωνος μου συντριβειη

ибо страшно для меня наказание от Бога: пред величием Его не устоял бы я.

 

φοβος γαρ κυριου συνεσχεν με και απο του λημματος αυτου ουχ υποισω

Полагал ли я в золоте опору мою и говорил ли сокровищу: ты — надежда моя?

 

ει εταξα χρυσιον ισχυν μου ει δε και λιθω πολυτελει επεποιθησα

Радовался ли я, что богатство мое было велико, и что рука моя приобрела много?

 

ει δε και ευφρανθην πολλου πλουτου μοι γενομενου ει δε και επ αναριθμητοις εθεμην χειρα μου

прельстился ли я в тайне сердца моего, и целовали ли уста мои руку мою?

 

και ει ηπατηθη λαθρα η καρδια μου ει δε και χειρα μου επιθεις επι στοματι μου εφιλησα

Это также было бы преступление, подлежащее суду, потому что я отрекся бы [тогда] от Бога Всевышнего.

 

και τουτο μοι αρα ανομια η μεγιστη λογισθειη οτι εψευσαμην εναντιον κυριου του υψιστου

Радовался ли я погибели врага моего и торжествовал ли, когда несчастье постигало его?

 

ει δε και επιχαρης εγενομην πτωματι εχθρων μου και ειπεν η καρδια μου ευγε

Не позволял я устам моим грешить проклятием души его.

 

ακουσαι αρα το ους μου την καταραν μου θρυληθειην δε αρα υπο λαου μου κακουμενος

Не говорили ли люди шатра моего: о, если бы мы от мяс его не насытились?

 

ει δε και πολλακις ειπον αι θεραπαιναι μου τις αν δωη ημιν των σαρκων αυτου πλησθηναι λιαν μου χρηστου οντος

Странник не ночевал на улице; двери мои я отворял прохожему.

 

εξω δε ουκ ηυλιζετο ξενος η δε θυρα μου παντι ελθοντι ανεωκτο

Если бы я скрывал проступки мои, как человек, утаивая в груди моей пороки мои,

 

ει δε και αμαρτων ακουσιως εκρυψα την αμαρτιαν μου

то я боялся бы большого общества, и презрение одноплеменников страшило бы меня, и я молчал бы и не выходил бы за двери.

 

ου γαρ διετραπην πολυοχλιαν πληθους του μη εξαγορευσαι ενωπιον αυτων ει δε και ειασα αδυνατον εξελθειν θυραν μου κολπω κενω

Показано до 50 на страницу Страница 5 из 7.
157


2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.