1 Псальм Асапа.
Бог над багамі, Госпад прамовіў і кліча зямлю ад усходу сонца да захаду яго.
Бог над багамі, Госпад прамовіў і кліча зямлю ад усходу сонца да захаду яго.
2 З Сыону, вяршыны хараства, зазьяў Бог.
3 Надыходзе наш Бог і не маўчыць: перад Ім — агонь пажыраючы, навакол Яго — бура страшэнная.
4 Ён кліча неба, што ўверсе, і зямлю на суд народу Свайго:
5 Зьбярэце ка Мне сьвятых Маіх, што Мой запавет прынялі пры ахвяры!
6 І нябёсы тады справядлівасьць Яго абвясьцілі, бо Судзьдзя гэты — Бог. (Зэля)
7 Слухай, народзе Мой: Я гаварыціму. Я буду сьведчыць проці цябе, Ізраілю; Госпад, твой Бог, — гэта Я!
8 Не за ахвяры твае буду карыці цябе: цэлапаленьні твае заўсёды ёсьць прада Мною!
9 Не хачу Я валоў браць з дому твайго, ані казлоў із абораў тваіх,
10 бо Мае ўсе зьвяры ў лясох ды скаціна, што тысячмі ходзіць па горах.
11 Ведаю Я ўсе птушкі ў гарах дый усё, што жывець у палёх.
12 Калі-б згаладаўся Я, дык табе-б Я таго не казаў, бо Мая ўся зямля дый усё, што яе напаўняе.
13 Ці-ж Я ем мяса валоў або п’ю кроў ад казлоў?
14 Богу ў ахвяру падзяку аддай, і Ўсявышняму дасі абяцанае табой.
15 І кліч Мяне ў дзёнь няшчасьця: Я спасу цябе, і славіць будзеш Мянё.
16 А да бязбожніка Бог гавора: Нашто пералічаеш пастановы Мае і ў вусны бярэш запавет Мой,
17 а ў той час ненавідзіш паслухмянасьць і словы Мае за сябе кідаеш?
18 Бачучы злодзея, ты з ім зыходзіўся й вёў сяброўства з распусьнікамі.
19 Вусны свае расчыняў ты дзеля абмовы, і язык твой здраду сплятаў.
20 Ты сядзіш і супраць брата твайго нагаварваеш, абмаўляеш і ганьбуеш сына маткі тваёй.
21 Гэтак ты рабіў, а Я маўчаў. Дык здалося табе, што Я гэткі самы, як ты! Але Я пацягну цябе да адказу і пастаўлю гэта перад вочы табе.
22 Зразумейце гэта вы, што Бога забываеце, каб Я не злавіў вас, бо ня будзе каму ратаваць вас.
23 Той, што прыносе ў ахвяру падзяку, той славіць Мяне; і хто жыве беззаганна, спасеньнем Божым усьцешаны будзе.
