G1498 в Новом Завете

ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος

Яна ж, убачыўшы яго, устрывожылася ад словаў ягоных і разважала, што гэта было за прывітаньне.

А Яна, угледзеўшы яго, сумелася ад словаў ягоных і разважала, што б гэта было за вітаньне.

А Яна стрывожылася словам яго і думала, што гэта за прывітанне такое?

Яна ж, абачыўшы яго, парушылася на слова ягонае й разважала, што гэта было б за здарованьне.

Яна-ж, убачыўшы яго, спалохалася ад слоў яго і разважала, што-б гэта было за прывітаньне такое?

Яна ж, убачыўшы яго, збянтэ́жылася ад слова яго і разважа́ла, што́ ж гэта за віта́нне.

Яна ж збянтэжылася ад словаў ягоных і разважала, што гэта за прывітанне.

Яна ж, [убачыўшы яго], збянтэжылася ад гэтага слова і разважала, што б гэта было за прывітанне.

Яна ж, убачыўшы (яго), была зьбянтэжана ад слова ягонага і разважала, што гэта (за) прывітаньне магло бы быць?

Яна-ж, убачыўшы яго, затрывожылася ад слоў ягоных і разважала: што-б значыла прывітаньне гэткае?

Яна, як пачула, стрывожылася ад мовы ягонай і думала, якое-б гэта было прывітаньне.

Προσδοκῶντος δὲ τοῦ λαοῦ καὶ διαλογιζομένων πάντων ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν περὶ τοῦ Ἰωάννου μήποτε αὐτὸς εἴη ὁ Χριστός

І народу, які чакаў і разважаў у сэрцах сваіх адносна Яна, ці не Хрыстос ён,

А калі люд быў у чаканьні, і ўсе думалі ў сэрцах сваіх пра Яна, ці ня Хрыстос ён, —

А калі народ сумняваўся ды ўсе ў душы пачыналі разважаць пра Яна, ці ён часам не Хрыстос,

І як люд спадзяваўся, і думалі ўсі ў сэрцах сваіх празь Яана, ці ня быў можа ён Хрыстос,

Калі-ж народ быў у недаўме́ньні, і ўсе́ думалі ў сэрцах сваіх аб Іоане, ці ня Хрыстос ён?

Калі ж народ быў у чака́нні і ўсе разважа́лі ў сэ́рцах сваіх пра Іаана, ці не Хрыстос ён, —

Калі народ чакаў і калі ўсе разважалі ў сэрцах сваіх пра Яна, ці не Месія ён,

Калі ж народ чакаў і ўсе разважалі ў сваіх сэрцах пра Іаана, ці не Хрыстос ён,

Калі ж народ мучыўся думкай, і разважалі ўсе ў сэрцах сваіх пра Яана, ці ня Хрыстос ён,

Народу-ж, які быў тады ў надзеі, і ўсе думалі ў сэрцах сваіх пра Яна — ці ня Хрыстос ён, —

Калі-ж народ дагадываўся і ўсе думалі ў сэрцах сваіх аб Яне, ці часам ён ня ёсьць Хрыстус,

Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη

А вучні Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: «Што значыць прыповесьць гэтая?»

А вучні Ягоныя спыталіся ў Яго: што азначала прытча гэтая?

Вучні Яго пыталіся затым ў Яго, што значыць гэтая прыпавесць.

І пыталіся ў Яго вучанікі Ягоныя: «Што можа значыць прыпавесьць гэта?»

Вучні-ж Яго спыталіся ў Яго: што-б значыла прыповесьць гэтая?

Вучні ж Яго пыталіся ў Яго, ка́жучы: што б зна́чыла прытча гэтая?

Пыталіся ў Яго вучні Ягоныя, што значыць гэтая прыпавесць.

І Яго вучні пыталіся ў Яго: Што б значыла гэтая прыпавесць?

Вучні ж Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: што значыць прыповесьць гэтая?

Вучні-ж Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: — што азначае прыпавесьць гэтая?

І пыталіся ў яго вучні ягоны, што знача гэтая прыповесьць.

Εἰσῆλθεν δὲ διαλογισμὸς ἐν αὐτοῖς τὸ τίς ἂν εἴη μείζων αὐτῶν

Прыйшла ж ім думка, хто з іх быў бы большы?

І прыйшло ім на думку: хто б зь іх быў большы?

З’явілася ж у іх думка, хто з іх большы.

Узьнікла сьпярэчка памеж іх, каторы зь іх быў бы найвялікшы.

Прыйшла-ж ім думка: хто-б з іх быў бо́льшы?

І прыйшло ім на думку: хто быў бы з іх бо́льшы?

Паўстала між вучняў пытанне: хто з іх быў бы большы?

І прыйшло ім на думку, хто з іх большы.

Прыйшла ж ім спрэчная думка: хто бы (сярод) іх ёсьць большы?

Узнікла-ж у іх думка, хто-б з іх быў вялікшы?

І ўвайшла ў іх думка, хто з іх большы.

καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων αὐτοῦ ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα

І, паклікаўшы аднаго са слугаў сваіх, спытаўся: “Што гэта адбываецца?”

і паклікаўшы аднаго слугу, спытаўся: што гэта такое?

і паклікаў аднаго паслугача ды спытаўся, што гэта здарылася.

І, гукнуўшы аднаго зь дзяцюкоў, папытаўся ў яго, што бы гэта было.

І, паклікаўшы аднаго з слуг, спытаўся: што гэта такое?

і, паклíкаўшы аднаго са слуг, пытаўся: што гэта такое?

Паклікаўшы аднаго са слугаў, спытаўся, што гэта такое.

і, паклікаўшы аднаго са слуг, спытаўся, што гэта.

І, паклікаўшы аднаго са слугаў сваіх, пытаўся: што тут робіцца?

Тады, падклікаўшы аднаго слугу, спытаўся, што гэта такое.

і паклікаў аднаго са слуг і спытаўся, што-б гэта было?

ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη τοῦτο

Пачуўшы, што праходзіць натоўп, ён спытаўся: «Што гэта такое?»

і пачуўшы, што міма яго праходзяць людзі, спытаўся: што гэта такое?

І, калі ён пачуў, што міма праходзіць натоўп, спытаўся, што гэта такое.

І, пачуўшы мінаючую гурбу, папытаўся, што гэта было б.

і, пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?

і пачуўшы, што міма прахо́дзіць натоўп, пытаўся: што гэта такое?

Пачуўшы, што праходзіць натоўп, распытваўся, што гэта такое.

А пачаўшы, што праходзіць натоўп, ён спытаўся, што гэта такое.

і, пачуўшы, што міма праходзіць натоўп, пытаўся: што гэта такое?

І пачуўшы, што міма яго прайходзяць народ, спытаўся, што гэта ёсьць?

І калі пачуў праходзячую міма грамаду, спытаўся, што гэта такое?

καὶ αὐτοὶ ἤρξαντο συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς τὸ τίς ἄρα εἴη ἐξ αὐτῶν ὁ τοῦτο μέλλων πράσσειν

І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто гэта з іх меўся зрабіць гэта.

І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто б зь іх быў той, які гэта зробіць.

І яны пачалі пытацца адзін аднаго, хто з іх той, які збіраецца гэта ўчыніць.

І яны пачалі разважаць мяжсобку, хто зь іх быў бы, што зробе гэта.

І яны пачалі пытацца адзін у аднаго: хто гэта з іх ме́ўся ўчыніць гэтае?

І яны пачалí пыта́цца адзін у аднаго, хто б гэта з іх быў, што зро́біць такое?

І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто з іх збіраецца ўчыніць гэта.

І яны пачалі дапытвацца адзін у аднаго, хто ж з іх тады рыхтуецца зрабіць гэта.

Тады яны пача́лі між сабою ўзбуджана выясьняць, хто бы сярод іх гатовы гэтае зрабіць.

І яны пачалі дапытвацца спаміж самых, хто-б гэта з іх мог учыніць такое?

А яны пачалі паміж сабою пытацца, хто гэта з іх, што гэтае меўся зрабіць.