Библия › Стронг › G1498 › в тексте Библии
Найдено: 12 стихов (всего 12).
Она же, увидев его, смутилась от слов его и размышляла, что бы это было за приветствие.
ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος
Яна ж, убачыўшы яго, устрывожылася ад словаў ягоных і разважала, што гэта было за прывітаньне.
А Яна, угледзеўшы яго, сумелася ад словаў ягоных і разважала, што б гэта было за вітаньне.
А Яна стрывожылася словам яго і думала, што гэта за прывітанне такое?
Яна ж, абачыўшы яго, парушылася на слова ягонае й разважала, што гэта было б за здарованьне.
Яна-ж, убачыўшы яго, спалохалася ад слоў яго і разважала, што-б гэта было за прывітаньне такое?
Яна ж, убачыўшы яго, збянтэ́жылася ад слова яго і разважа́ла, што́ ж гэта за віта́нне.
Яна ж збянтэжылася ад словаў ягоных і разважала, што гэта за прывітанне.
Яна ж, [убачыўшы яго], збянтэжылася ад гэтага слова і разважала, што б гэта было за прывітанне.
Яна ж, убачыўшы (яго), была зьбянтэжана ад слова ягонага і разважала, што гэта (за) прывітаньне магло бы быць?
Яна-ж, убачыўшы яго, затрывожылася ад слоў ягоных і разважала: што-б значыла прывітаньне гэткае?
Яна, як пачула, стрывожылася ад мовы ягонай і думала, якое-б гэта было прывітаньне.
Когда же народ был в ожидании, и все помышляли в сердцах своих об Иоанне, не Христос ли он, —
Προσδοκῶντος δὲ τοῦ λαοῦ καὶ διαλογιζομένων πάντων ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν περὶ τοῦ Ἰωάννου μήποτε αὐτὸς εἴη ὁ Χριστός
І народу, які чакаў і разважаў у сэрцах сваіх адносна Яна, ці не Хрыстос ён,
А калі люд быў у чаканьні, і ўсе думалі ў сэрцах сваіх пра Яна, ці ня Хрыстос ён, —
А калі народ сумняваўся ды ўсе ў душы пачыналі разважаць пра Яна, ці ён часам не Хрыстос,
І як люд спадзяваўся, і думалі ўсі ў сэрцах сваіх празь Яана, ці ня быў можа ён Хрыстос,
Калі-ж народ быў у недаўме́ньні, і ўсе́ думалі ў сэрцах сваіх аб Іоане, ці ня Хрыстос ён?
Калі ж народ быў у чака́нні і ўсе разважа́лі ў сэ́рцах сваіх пра Іаана, ці не Хрыстос ён, —
Калі народ чакаў і калі ўсе разважалі ў сэрцах сваіх пра Яна, ці не Месія ён,
Калі ж народ чакаў і ўсе разважалі ў сваіх сэрцах пра Іаана, ці не Хрыстос ён,
Калі ж народ мучыўся думкай, і разважалі ўсе ў сэрцах сваіх пра Яана, ці ня Хрыстос ён,
Народу-ж, які быў тады ў надзеі, і ўсе думалі ў сэрцах сваіх пра Яна — ці ня Хрыстос ён, —
Калі-ж народ дагадываўся і ўсе думалі ў сэрцах сваіх аб Яне, ці часам ён ня ёсьць Хрыстус,
Ученики же Его спросили у Него: что бы значила притча сия?
Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη
А вучні Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: «Што значыць прыповесьць гэтая?»
А вучні Ягоныя спыталіся ў Яго: што азначала прытча гэтая?
Вучні Яго пыталіся затым ў Яго, што значыць гэтая прыпавесць.
І пыталіся ў Яго вучанікі Ягоныя: «Што можа значыць прыпавесьць гэта?»
Вучні-ж Яго спыталіся ў Яго: што-б значыла прыповесьць гэтая?
Вучні ж Яго пыталіся ў Яго, ка́жучы: што б зна́чыла прытча гэтая?
Пыталіся ў Яго вучні Ягоныя, што значыць гэтая прыпавесць.
І Яго вучні пыталіся ў Яго: Што б значыла гэтая прыпавесць?
Вучні ж Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: што значыць прыповесьць гэтая?
Вучні-ж Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: — што азначае прыпавесьць гэтая?
І пыталіся ў яго вучні ягоны, што знача гэтая прыповесьць.
Пришла же им мысль: кто бы из них был больше?
Εἰσῆλθεν δὲ διαλογισμὸς ἐν αὐτοῖς τὸ τίς ἂν εἴη μείζων αὐτῶν
Прыйшла ж ім думка, хто з іх быў бы большы?
І прыйшло ім на думку: хто б зь іх быў большы?
З’явілася ж у іх думка, хто з іх большы.
Узьнікла сьпярэчка памеж іх, каторы зь іх быў бы найвялікшы.
Прыйшла-ж ім думка: хто-б з іх быў бо́льшы?
І прыйшло ім на думку: хто быў бы з іх бо́льшы?
Паўстала між вучняў пытанне: хто з іх быў бы большы?
І прыйшло ім на думку, хто з іх большы.
Прыйшла ж ім спрэчная думка: хто бы (сярод) іх ёсьць большы?
Узнікла-ж у іх думка, хто-б з іх быў вялікшы?
І ўвайшла ў іх думка, хто з іх большы.
и, призвав одного из слуг, спросил: что это такое?
καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων αὐτοῦ ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα
І, паклікаўшы аднаго са слугаў сваіх, спытаўся: “Што гэта адбываецца?”
і паклікаўшы аднаго слугу, спытаўся: што гэта такое?
і паклікаў аднаго паслугача ды спытаўся, што гэта здарылася.
І, гукнуўшы аднаго зь дзяцюкоў, папытаўся ў яго, што бы гэта было.
І, паклікаўшы аднаго з слуг, спытаўся: што гэта такое?
і, паклíкаўшы аднаго са слуг, пытаўся: што гэта такое?
Паклікаўшы аднаго са слугаў, спытаўся, што гэта такое.
і, паклікаўшы аднаго са слуг, спытаўся, што гэта.
І, паклікаўшы аднаго са слугаў сваіх, пытаўся: што тут робіцца?
Тады, падклікаўшы аднаго слугу, спытаўся, што гэта такое.
і паклікаў аднаго са слуг і спытаўся, што-б гэта было?
и, услышав, что мимо него проходит народ, спросил: что это такое?
ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη τοῦτο
Пачуўшы, што праходзіць натоўп, ён спытаўся: «Што гэта такое?»
і пачуўшы, што міма яго праходзяць людзі, спытаўся: што гэта такое?
І, калі ён пачуў, што міма праходзіць натоўп, спытаўся, што гэта такое.
І, пачуўшы мінаючую гурбу, папытаўся, што гэта было б.
і, пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?
і пачуўшы, што міма прахо́дзіць натоўп, пытаўся: што гэта такое?
Пачуўшы, што праходзіць натоўп, распытваўся, што гэта такое.
А пачаўшы, што праходзіць натоўп, ён спытаўся, што гэта такое.
і, пачуўшы, што міма праходзіць натоўп, пытаўся: што гэта такое?
І пачуўшы, што міма яго прайходзяць народ, спытаўся, што гэта ёсьць?
І калі пачуў праходзячую міма грамаду, спытаўся, што гэта такое?
И они начали спрашивать друг друга, кто бы из них был, который это сделает.
καὶ αὐτοὶ ἤρξαντο συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς τὸ τίς ἄρα εἴη ἐξ αὐτῶν ὁ τοῦτο μέλλων πράσσειν
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто гэта з іх меўся зрабіць гэта.
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто б зь іх быў той, які гэта зробіць.
І яны пачалі пытацца адзін аднаго, хто з іх той, які збіраецца гэта ўчыніць.
І яны пачалі разважаць мяжсобку, хто зь іх быў бы, што зробе гэта.
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго: хто гэта з іх ме́ўся ўчыніць гэтае?
І яны пачалí пыта́цца адзін у аднаго, хто б гэта з іх быў, што зро́біць такое?
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто з іх збіраецца ўчыніць гэта.
І яны пачалі дапытвацца адзін у аднаго, хто ж з іх тады рыхтуецца зрабіць гэта.
Тады яны пача́лі між сабою ўзбуджана выясьняць, хто бы сярод іх гатовы гэтае зрабіць.
І яны пачалі дапытвацца спаміж самых, хто-б гэта з іх мог учыніць такое?
А яны пачалі паміж сабою пытацца, хто гэта з іх, што гэтае меўся зрабіць.
Ему Симон Петр сделал знак, чтобы спросил, кто это, о котором говорит.
νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει
Яму дае знак Сымон Пётар, каб спытаўся, хто той, пра каго Ён кажа.
яму Сымон Пётр зрабіў знак, каб спытаўся, хто той, пра якога кажа.
Дык кіўнуў яму Сімон Пётра, каб спытаўся: «Хто гэта, аб кім Ён кажа».
Затым Сымон Пётра кіўнуў і кажа яму: «Папытай, хто бы гэта быў, праз каго Ён казаў».
Яму Сымон Пётр кіўнуў, каб папытаўся, хто гэта, аб кім гаворыць.
тады ківа́е яму Сíман Пётр, каб спыта́ўся, хто той, пра якога Ён гаворыць.
Яму і кіўнуў Сымон Пётр, каб даведаўся, хто той, пра каго Ён кажа.
Дык Сіман Пётр ківае яму, каб ён спытаўся, хто б гэта мог быць, пра каго Ён кажа.
Тады Сымон Пётра ківае яму, (каб) папытаўся, хто б гэта быў, аб кім Ён гаворыць.
І яму Сыман Пётра падаў знак, каб спытаўся, хто гэта, пра каго гаворыць.
Дык гэтаму кіўнуў Сымон Пётр і сказаў яму: Хто гэта, аб каторым ён гаворыць?
Затым Сымон Пётракіўнуў яму, каб запытаў, хто гэта мае быць, пра каго Ён гаворыць.
Но Петр сказал ему: серебро твое да будет в погибель с тобою, потому что ты помыслил дар Божий получить за деньги.
Πέτρος δὲ εἶπεν πρὸς αὐτόν Τὸ ἀργύριόν σου σὺν σοὶ εἴη εἰς ἀπώλειαν ὅτι τὴν δωρεὰν τοῦ θεοῦ ἐνόμισας διὰ χρημάτων κτᾶσθαι
Пётар жа сказаў яму: «Няхай срэбра тваё будзе з табой на загубу, бо дар Божы ты думаў за грошы здабыць.
Але Пётр сказаў яму: срэбра тваё хай будзе на згубу з табою, бо ты намысьліў дар Божы здабыць за грошы.
Пётра ж сказаў яму: «Хай срэбра тваё ідзе на пагібель разам з табой, бо ты меркаваў за грошы набыць дар Божы!
Але Пётра сказаў яму: «Срэбла твае хай будзе на загубу з табою, бо ты падумаў, што дар Божы можа быць адзяржаны за грошы.
Пётр жа сказаў да яго: Няхай серабро твае́ будзе з табой на загубу, бо дар Божы ты маніўся за грошы здабыць.
Але Пётр сказаў яму: серабро тваё няхай будзе з табою на пагíбель, бо ты заду́маў за грошы здабы́ць дар Божы;
Але Пётр сказаў яму: «Срэбра тваё няхай будзе з табой на пагібель, бо ты думаў за грошы набыць дар Божы.
Але Пётр сказаў яму: Серабро тваё няхай з табою будзе ў пагібель, бо ты задумаў дар Божы набыць за грошы;
Пётра ж сказаў яму: серабро тваё разам з табою хай будзе на загубу, бо ты падумаў дар Бога атрымаць за грошы.
Грошы твае няхай будуць з табою на згубу, бо ты думаў, што дар Божы здабываецца за грошы.
Когда же Петр недоумевал в себе, что бы значило видение, которое он видел, — вот мужи, посланные Корнилием, расспросив о доме Симона, остановились у ворот,
Ὡς δὲ ἐν ἑαυτῷ διηπόρει ὁ Πέτρος τί ἂν εἴη τὸ ὅραμα ὃ εἶδεν καὶ ἰδού οἱ ἄνδρες οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τοῦ Κορνηλίου διερωτήσαντες τὴν οἰκίαν Σίμωνος ἐπέστησαν ἐπὶ τὸν πυλῶνα
Калі ж Пётар бянтэжыўся ў сабе, што б значыў відзеж, які бачыў, вось, мужы, пасланыя ад Карнэля, распытаўшы пра дом Сымона, спыніліся ля брамы
Калі ж Пётр раздумваў сам сабе, што б такое азначаў гэты відзеж, што ён бачыў, — вось, мужы, пасланыя Карніліем, распытаўшыся пра дом Сымонаў, спыніліся каля варот,
І калі Пётра разважаў у сабе, што можа азначаць з’ява, якую бачыў, вось, перад брамай затрымаліся тыя, што былі пасланы Карнэліем, і пыталіся пра дом Сімона.
І як Пётра сумляўся, што значыла відзень, каторую ён відзеў, мужы, пасланыя Карнілам, распытаўшыся праз дом Сымонаў, сталі ля дзьвярэй;
Калі-ж Пётр сумляваўся ў сабе́, што-б значыла зьява, якую бачыў, — вось людзі, пасланыя ад Карнэля, распытаўшыся аб Сымонавы дом, спыніліся ля варотаў
Пакуль Пётр недаўмява́ў у сабе, што зна́чыла б відзе́нне, якое ён бачыў, — вось, людзі, пасла́ныя Карнíліем, распыта́ўшы пра дом Сíманаў, спыніліся каля варот
Калі ж Пётр разважаў, што магла б азначаць гэтая візія, якую бачыў, людзі, пасланыя Карнэліем, распытаўшыся пра дом Сымона, спыніліся ля варот
А пакуль Пётр разважаў сам сабе, што значыла з’явенне, якое ён убачыў, вось людзі, пасланыя Карніліем, распытаўшы пра Сіманаў дом, спыніліся каля брамы.
Калі ж Пётра сам у сабе сумняваўся, што б значыла (гэта) зьява, якую ён бачыў, — вось мужчыны пасланыя ад Карнэля, распытаўшыся пра дом Сымонавы, спыніліся ля варотаў.
І калі Пётр сам у сабе сумняваўся, што-б гэта было за відзеньне, якое ён бачыў, вось мужы, каторыя былі пасланы Карнэлям, пытаючыся пра дом Сымонаў, сталі ля дзьвярэй.
Тогда тысяченачальник, приблизившись, взял его и велел сковать двумя цепями, и спрашивал: кто он, и что сделал
τότε ἐγγίσας ὁ χιλίαρχος ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ ἐκέλευσεν δεθῆναι ἁλύσεσιν δυσίν καὶ ἐπυνθάνετο τίς ἂν εἴη καὶ τί ἐστιν πεποιηκώς
Тады, наблізіўшыся, тысячнік узяў яго і загадаў зьвязаць двума ланцугамі і пытаўся, хто ён і што зрабіў.
тады тысячнік, падышоўшы, узяў яго і загадаў закаваць яго двума ланцугамі, і пытаўся: хто ён і што зрабіў?
Тады трыбун, падышоўшы, узяў яго і загадаў звязаць двума ланцугамі, ды пытаўся, хто ён і што зрабіў.
Тады тысячнік, прышоўшы, узяў яго й казаў закаваць двума ланцугамі, і пытаўся, хто ён і што зрабіў.
Тады, падыйшоўшы, тысячнік схапіў яго й загадаў зьвязаць двума ланцугамі ды пытаўся, хто ён і што зрабіў?
Тады тысячанача́льнік, наблíзіўшыся, узяў яго і загада́ў звяза́ць яго двума́ ланцуга́мі, і пытаўся, хто ён і што зрабіў.
Тады тысячнік, наблізіўшыся, схапіў яго і загадаў скаваць падвойнымі ланцугамі. Дапытваўся таксама, хто ён і што ўчыніў.
Тады тысячаначальнік, наблізіўшыся, схапіў яго і загадаў звязаць двума ланцугамі; і пытаўся, хто ён і што ён зрабіў.
Тады, падыйшоўшы, тысячнік схапіў яго і загадаў зьвязаць двума ланцугамі ды пытаўся, хто ён і што зрабіў?
Тады тыясчнік прыступіўшы, узяў яго і прыказаў яго зьвязаць двама ланцугамі, і пытаўся, хто ён і што зрабіў.
знаю твои дела; ты ни холоден, ни горяч; о, если бы ты был холоден, или горяч!
Οἶδά σου τὰ ἔργα ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός ὄφελον ψυχρὸς εἴης ἢ ζεστός
'Ведаю справы твае, што ты ані халодны, ані гарачы; о, каб ты быў халодны або гарачы!
ведаю твае дзеі; ты ні халодны, ні гарачы; о, калі б ты быў халодны альбо гарачы!
Ведаю ўчынкі твае, што ты ані халодны, ані гарачы. О, каб лепш халодным ты быў або гарачым!
Ведаю ўчынкі твае, што ты ані сьцюдзёны, ані гарачы; о каб ты быў сьцюдзёны або гарачы!
Ве́даю ўчынкі тваі, што ты ані сьцюдзёны, ані гарачы; о, каб-жа ты быў сьцюдзёны або гарачы!
«ве́даю твае́ спра́вы; ты ні хало́дны, ні гара́чы; о, калі б ты быў хало́дным альбо́ гара́чым!
Ведаю твае справы: ты ні халодны, ні гарачы. О, калі б ты быў халодны ці гарачы!
Ведаю твае ўчынкі, што ты і не халодны і не гарачы. О, калі б ты быў халодны ці гарачы!
ведаю ўчынкі твае, што ты і ні халодны і ні гарачы; о, каб ты быў (альбо) халодны, альбо гарачы!